Σε Κοινοβουλευτική Δραστηριότητα

Δευτερολογία του Ειδικού Αγορητή του Κινήματος Αλλαγής, Κώστα Σκανδαλίδη, στην συζήτηση του σχέδιου νόμου του Υπουργείου Οικονομικών για την ενσωμάτωση οδηγιών της Ε.Ε.

Θέλω να κάνω πρώτα δύο σχόλια και θα κάνω μια πολιτική επισήμανση στο τέλος. Πρώτα από όλα είδα ότι ξένισε το θέμα των «δολοφονικών» λογαριασμών της ΔΕΗ που ανέφερα και χαρακτηρίστηκε από κάποιους συναδέλφους «ακραίος λαϊκισμός».

Είναι λαϊκισμός, αν οι μέχρι την τελευταία φορά λογαριασμοί ανέβαιναν τα σκαλιά με ρυθμούς 30%, 40% ή 50% και αν οι χθεσινοί είναι διπλάσιοι ή τριπλάσιοι του αμέσως προηγούμενου; Είναι λαϊκισμός να επισημαίνεις την απόγνωση κάθε νοικοκυριού μπροστά στο χαρτί της ΔΕΗ και στα νούμερα του αναφέρει; Είναι λαϊκισμός όταν ο λογαριασμός εξαφανίζει το μηνιαίο εισόδημα και η ακρίβεια το αποτελειώνει; Δεν είναι λαϊκισμός, είναι η απλή καθημερινή πραγματικότητα!

Θέλω να κάνω και μια δεύτερη παρατήρηση που έχει σχέση με το «φάντασμα» του Χατζηδάκη που ξαναπλανιέται πάνω από αυτή την Αίθουσα. Από το 2008 έχουν καταλογιστεί για 400 εκατομμύρια ευρώ οι τότε αντικανονικές παροχές που έδωσε ο κ. Χατζηδάκης. Είναι γνωστό το θέμα. Ερχόταν και επανερχόταν συνέχεια.

Τώρα θέλω να ρωτήσω την Κυβέρνηση σχετικά με αυτό που αναφέρεται στην τροπολογία 1270 με ρυθμίσεις θεμάτων του Υπουργείου Οικονομικών, που λέει: «τα φυσικά ή νομικά πρόσωπα κάθε μορφής, τα οποία επλήγησαν οικονομικά λόγω διάδοσης του κορωνοϊού, δύνανται να επιχορηγούνται με ενισχύσεις» και συνεχίζει: «οι ενισχύσεις χορηγούνται κατόπιν έγκρισης σχετικού καθεστώτος από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το αργότερο ως τις 30-6-2022» και στην παράγραφο 8: «οι ενισχύσεις του παρόντος δύνανται να συμψηφίζονται με βέβαιες και εκκαθαρισμένες απαιτήσεις του ελληνικού δημοσίου που εκκρεμούν εις βάρος των δικαιούχων της ενίσχυσης του καθεστώτος της παρ. 2 το οποίο θεσπίζεται σύμφωνα με τις κατά περίπτωση κανονιστικές αποφάσεις της παρ. 9». Κακώς το ρωτάω. Αυτό ακριβώς γίνεται.

 Τελειώνουμε με συμψηφισμούς αντικανονικούς, τις υποχρεώσεις που έχει το Ελληνικό Δημόσιο.

Κι ένα γενικό σχόλιο. Κύριοι της Κυβέρνησης, θα έπρεπε να σας απασχολούν ακόμα κι αυτά που συμβαίνουν σήμερα στη Γαλλία, όπου το πολιτικό σύστημα έγινε τέσσερα κομμάτια. Το ένα είναι ένας ας πούμε κεντρώος Πρόεδρος, το δεύτερο τέταρτο είμαι μια ακροδεξιά, το τρίτο τέταρτο είναι ένας αντισυστημικός λαϊκισμός αριστερός έως αριστερίστικος και το τελευταίο τέταρτο είναι τα θεσμικά και παραδοσιακά κόμματα της χώρας.

Οι εξελίξεις συνδέονται με την πορεία των πραγμάτων της οικονομίας. Και μια διεθνής οικονομία όπου ο πραγματικός πληθωρισμός, σε μια φάση ισχυρού στασιμοπληθωρισμού δυσκολεύει επιχειρήσεις και νοικοκυριά σε μακροπρόθεσμο ορίζοντα, είναι ένα τεράστιο πρόβλημα με το οποίο θα ζήσουμε, όχι τις επόμενες εβδομάδες ή τους επόμενους μήνες σύμφωνα με τους σχεδιασμούς της Κυβέρνησης, αλλά τα επόμενα χρόνια.

Τι να κάνουμε; Η χώρα δεν παράγει. Δεν προσθέτει υπεραξία. Ο όγκος της απασχόλησης είναι χαμηλός. Πριν την κρίση ήταν 5 εκατομμύρια. Μετά την κρίση, τώρα, είναι 4 εκατομμύρια. Το εμπορικό ισοζύγιο παραμένει ελλειμματικό για δύο συνεχόμενα χρόνια. Είναι 6% σταθερά ελλειμματικό. Έρχεται η Κυβέρνηση και λέει ότι αυξήθηκαν οι εξαγωγές. Ναι, αλλά αυξήθηκαν πολύ περισσότερο οι εισαγωγές. Στο δημογραφικό, είναι έρημη χώρα η ύπαιθρος. Το κράτος είναι ανίκανο να δρομολογήσει. Αντίθετα, γίνεται τροχοπέδη στην ανάπτυξη. Μια Κυβέρνηση σπαταλά πόρους, τους κατανέμει άνισα, τους διαχειρίζεται ανεύθυνα και το κυριότερο δεν αφήνουν κανένα αποτύπωμα στο παραγωγικό και αναπτυξιακό μοντέλο. Πού πήγε πια η μεταρρυθμιστική σας δύναμη και ο οίστρος που θα αλλάζατε τα πάντα με την ευκαιρία που δίνεται σήμερα στη χώρα;

Η χώρα πρέπει να ξανασκεφτεί τον εαυτό της. Σταθερότητα χωρίς πλοηγό είναι αδύνατη, είναι επίπλαστη. Η σταθερότητα απαιτεί οικονομία, απασχόληση, μεταποίηση, παραγωγή, σε σταθερή αναπτυξιακή τροχιά. Η δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργήσει σε συνθήκες συνεχούς φτωχοποίησης νοικοκυριών και επιχειρήσεων, χωρίς δίκαιη κατανομή της ευημερίας, χωρίς επιθετική αναπροσαρμογή του αδιέξοδου προτύπου ανάπτυξης.

Όμως, σε πλήρη αντίθεση με τις ανάγκες, η πολιτική του «βλέποντας και κάνοντας» καλά κρατεί. Το ερώτημα δεν είναι αν οι κυβερνώντες ορκίζονται στη σταθερότητα, αλλά το αν οι κυβερνώμενοι αντέχουν τα δυσβάσταχτα βάρη που του φορτώνει η πολιτική της Κυβέρνησης.

Όσο είναι καιρός εγκαταλείψετε την αυτάρκεια, τον εφησυχασμό και την έπαρση που σας διακρίνει.  

Πληκτρολογήστε και πατήστε το enter.

Τόνια Αντωνίου: «Ο υπουργός Οικονομικών δίνει στον εαυτό του την υπερεξουσία να μεταβιβάζει δημόσια ακίνητα όπου θέλει, αλλά κωφεύει για την παραχώρηση του ακινήτου του ΕΟΜΜΕΧ στο Δήμο Μοσχάτου-Ταύρου»Τροπολογία-Προσθήκη για ΕΣΑμεΑ