Σε Κοινοβουλευτική Δραστηριότητα

Σημεία ομιλίας της βουλευτή του Κινήματος Αλλαγής ν. Λάρισας Ευαγγελία Λιακούλη στην Ολομέλεια της Βουλής, τοποθετούμενη στην εργασιακή αντι-μεταρρύθμιση της κυβέρνησης της ΝΔ, με επισπεύδοντα Υπουργό τον κ. Κ. Χατζηδάκη:

  • Η ΝΔ κυβερνάει επί δυο χρόνια, και παρότι επαίρεται για το «μεταρρυθμιστικό» της έργο, αυτό ούτε μεταρρυθμιστικό είναι, ούτε τομές κάνει, με χτυπητό παράδειγμα την αντι-μεταρρύθμιση των εργασιακών σχέσεων του ιδιωτικού τομέα.
  • Επισπεύδων Υπουργός του συγκεκριμένου νομοσχεδίου είναι ένας στέλεχός της, που τυγχάνει να είναι και Αντιπρόεδρος της ΝΔ. Ένα στέλεχός της το οποίο αφού στο Υπουργείο Περιβάλλοντος ‘’έσωσε το περιβάλλον’’ άλλαξε πόστο, προκειμένου να ‘’φτιάξει’’ και το πλαίσιο της εργασίας στον ιδιωτικό τομέα.
  • Όχι άδικα, η νομοθετική του πρόταση κατάφερε να ενώσει όλη την Αντιπολίτευση, σε μια ενιαία φωνή, η οποία ενώνεται με τη φωνή των ‘’πολλών’’, που δίκαια διαδηλώνουν έξω από τη Βουλή, βροντοφωνάζοντας όλοι μαζί ένα μεγάλο, ηχηρό ΟΧΙ στα σχέδια της κυβέρνησης.
  • Το Κίνημα Αλλαγής δεν μπορεί να συμφωνήσει με ένα νομοσχέδιο που ξεθεμελιώνει κάθε εργασιακό δικαίωμα. Που φέρνει καταστροφικές ρυθμίσεις για τη ζωή και τις αμοιβές των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα. Που εισάγει την πρωτοφανή ‘’ιδέα’’ πληρωμής πραγματικής εργασίας με ρεπό. Που καθιερώνει την κακώς εννοούμενη εργασιακή ευελιξία. Που αποδυναμώνει τις συλλογικές διαπραγματεύσεις. Που περιορίζει το δικαίωμα του συνδικαλίζεσθαι και της απεργίας. Που ψευδεπίγραφα μετατρέπει το Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας σε Ανεξάρτητη Αρχή, χωρίς βέβαια τα εχέγγυα που διέπουν τη λειτουργία των Ανεξάρτητων Αρχών. Που μετατρέπει τους εργαζόμενους σε σύγχρονους δουλοπάροικους, σε ‘’εργάτες μπανάνας’’ που διαπραγματεύονται την εργασία και την αμοιβή τους, απέναντι στην ξένη πολυεθνική εταιρία – αφεντικό τους. Μια κυβέρνηση που εν τέλει μετατρέπει τη χώρα σε μια ‘’Δημοκρατία της Μπανάνας’’.
  • Η φωτογραφία της τούρτας των σχετικά πρόσφατων γενεθλίων του κ. Χατζηδάκη, που έγινε viral στο διαδίκτυο, με τον ίδιο να απεικονίζεται ως «σούπερμαν» κάτω από το κοστούμι του πολιτικού μαζί με το σήμα της ΔΕΗ, του ΟΣΕ και της Ολυμπιακής, είναι ενδεικτική των ιδεοληψιών του. Όλες οι υποτιθέμενα ‘’επιτυχημένες’’ ιδιωτικοποιήσεις των ΔΕΚΟ που είτε έγιναν, είτε δρομολογήθηκαν επί των ημερών του κ. Χατζηδάκη εξελίχθηκαν σε φιάσκο. Στην περίπτωση της Ολυμπιακής, ένα ιδιωτικό μονοπώλιο διαδέχθηκε ένα κρατικό. Στην περίπτωση του ΟΣΕ, με τη βοήθεια της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, η εταιρία πωλήθηκε έναντι ‘’πινακίου φακής’’. Όταν παρέδιδε πελάτες της ΔΕΗ στους ιδιώτες ανταγωνιστές της, ο νυν Υπουργός εργασίας έλεγε στις τότε συνεντεύξεις του, ότι ξεθεμελίωνε τις ‘’οπισθοφυλακές’’ της Σοβιετικής Ένωσης – ως άλλος Δον Κιχώτης,
  • Δεν φταίει ο ίδιος για όλα αυτά. Είναι ξεκάθαρα ζήτημα ιδεοληψίας: αν τα ιδεώδη σου είναι ξεπερασμένα, δονκιχωτικοί κι ανύπαρκτοι ‘’ανεμόμυλοι’’ θα είναι και οι εχθροί σου. Ποιος άλλωστε εργαζόμενος του ιδιωτικού τομέα πιστεύει σήμερα ότι ζούμε σε μια ‘’Σοβιετία’’;
  • Η σημερινή Κυβέρνηση είναι σεσημασμένη νοσταλγός ιδεολογιών και προτύπων οικονομικής οργάνωσης των τελών του προηγούμενου αιώνα. Είναι θιασώτης των ‘’Ρηγκανόμικς’’ και του Θατσερισμού, που σήμερα ως ιδεολογία είναι ξεκάθαρα passé. Πόσο μάλλον passé είναι τα καθ’ ημάς βαλκανικά κακέκτυπά τους.

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της τοποθέτησης της Ευαγγελίας Λιακούλη:

Κύριε Υπουργέ,

Παρακολουθώ τη συζήτηση στη Βουλή για το νομοσχέδιό σας και πραγματικά νιώθω αυτές τις μέρες ότι παρακολουθούμε ένα κοινοβουλευτικό ριάλιτι. Ατάκες προδιαγεγραμμένες, τσιτάτα συνθήματα, πρόσωπα-φίρμες, σκοτεινά σημεία, αφορισμοί – ο καλός, ο κακός και ο άσχημος, κόντρες προσχεδιασμένες για την τηλεθέαση και βεβαίως, όπως ακριβώς και στα ριάλιτι, η ποιότητα αναζητείται – δυστυχώς στη περίπτωση του νομοσχεδίου σας η ποιότητα καταζητείται, προκηρυγμένη και κατατρεγμένη από όλα όσα φέρνετε…

Γινόμαστε μάρτυρες ακόμη ενός υποτιθέμενου, νέου «success story» και των απολύτως πραγματικών, άκρως συντηρητικών εργαλείων πραγμάτωσής του…

Καλώς ή κακώς, όμως, τα όμορφα αφηγήματα, κυρίες και κύριοι της κυβέρνησης, όπως και βουλευτές  της συμπολίτευσης, όμορφα καίγονται…

Λέτε από τον πρώτο έως τον τελευταίο της κομματικής σας ιεραρχίας, πως είμαστε ισχυροί ως χώρα.

Λέτε πως σιγά σιγά ξεφεύγουμε από τη βαλκανική πραγματικότητά μας.

Λέγατε για να εκλεγείτε πριν δύο χρόνια – και συνεχίζετε να λέτε ακόμη – πως με εσάς στο τιμόνι «έρχεται η ανάπτυξη» – είδαμε βέβαια τι αναιμικό ποσοστό ανάπτυξης φέρατε, ακόμη και πριν το ξέσπασμα της πανδημίας.

Λέτε πως το έργο σας είναι ποικιλοτρόπως «μεταρρυθμιστικό» και πως διέπεται από «τομές», που αλλάζουν δραστικά και προς το καλύτερο την ελληνική κοινωνία  – κι ας πρόκειται τις περισσότερες φορές για καραμπινάτες περιπτώσεις αντιμεταρρυθμίσεων, όπως στην προκειμένη περίπτωση.

Λέτε πως έχετε σχέδιο

Σχέδιο για τη διεθνή θέση της χώρας – ότι θα σας καλούν πλέον στις διεθνείς συσκέψεις για τη Λιβύη – σχέδιο για την ανάταξη της οικονομίας – «τύπου ελατήριο» – σχέδιο για την αντιμετώπιση της πανδημίας – παράδεισος ασφάλειας έναντι του covid και υποτιθέμενα πλανητικές πρωτιές – σχέδιο για την Αυτοδιοίκηση – το είδαμε μάλιστα πριν δυο εβδομάδες, όλο κι όλο ένας συντηρητικός εκλογικός νόμος – σχέδιο για την «προστασία της εργασίας»…

Αυτό μάλιστα, το τελευταίο διάστημα, το διακηρύσσετε σε όλους τους τόνους, πρωτίστως δια του στόματος του αρμόδιου Υπουργού κ. Χατζηδάκη, με αποτέλεσμα να εκτίθεται ορισμένες φορές και ο ίδιος, όπως στην περίπτωση της τουλάχιστον ατυχούς δήλωσής του για την «πληρωμή εργασίας με ρεπό»! που έσκισε σε δημοφιλία στα τρολς του διαδικτύου.

Ένας Υπουργός, που θυμίζω πως απολύτως συμβολικά διατελεί και Αντιπρόεδρος της ΝΔ, ο οποίος αφού στο Υπουργείο Περιβάλλοντος «έσωσε το περιβάλλον» άλλαξε πόστο, προκειμένου να «φτιάξει» και το, χειμαζόμενο από κάθε λογής αρνητική εξέλιξη, πλαίσιο της εργασίας στον ιδιωτικό τομέα.

Βέβαια,  είναι αλήθεια ότι εγείρονται αντιρρήσεις περί της …σωτηρίας.

Οι περιβαλλοντικές οργανώσεις και οι υποψιασμένοι πολίτες ακόμη θυμούνται το νόμο Χατζηδάκη, τον περυσινό άκρως αντι-περιβαλλοντικό ν. 4685/2020, για τον υποτιθέμενο εκσυγχρονισμό της περιβαλλοντικής νομοθεσίας, πάντα βέβαια κι απαραίτητα πίσω από τον «φερετζέ» της ενσωμάτωσης στην ελληνική νομοθεσία των Οδηγιών 2018/844 και 2019/692 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, ο οποίος νόμος όμως όλοι γνωρίζουμε πως κατ’ ουσία ήρθε και ψηφίστηκε – στη μορφή που ψηφίστηκε – καθ’ υπόδειξη «ανωτέρων δυνάμεων» – σίγουρα όχι του Θεού!

Έτσι και τώρα.

Με τον βολικό «φερετζέ» της απολύτως απαραίτητης κύρωσης της Σύμβασης 190 της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας για την εξάλειψη της βίας και παρενόχλησης στον κόσμο της εργασίας  – που εμείς με ερώτησή μας στο Κίνημα Αλλαγής ζητήσαμε – την Κύρωση της Σύμβασης 187 της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας για το Πλαίσιο Προώθησης της Ασφάλειας και Υγείας στην Εργασία και την Ενσωμάτωση της Οδηγίας (ΕΕ) 2019/1158 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 20ής Ιουνίου 2019 για την ισορροπία μεταξύ της επαγγελματικής και της ιδιωτικής ζωής, κατάφερε ο Υπουργός με τις δικές του νομοθετικές προσθήκες, να ενώσει όλη την Αντιπολίτευση, σε μια ενιαία φωνή, μαζί με τους «πολλούς» οι οποίοι δίκαια διαδηλώνουν εδώ και μέρες έξω από τη Βουλή, βροντοφωνάζοντας ένα μεγάλο, ηχηρό ΟΧΙ.

Οι ειδικοί βέβαια συμβουλεύουν να μην οριζόμαστε από τις αρνήσεις μας – αλλά και στην περίπτωσή μας οι ειδικοί (της Επιστημονικής Υπηρεσίας της Βουλής) μίλησαν και είπαν ΟΧΙ…

Αυτή είναι μια πληγή σας που όσο και να γλείψετε , δεν μπορεί να επουλωθεί. Μέσα από το νομοσχέδιο αυτό , έμαθε ολόκληρη η Ελλάδα τι σημαίνει επιστημονική επιτροπή της Βουλής. Σας σκίασε , σας σκέπασε, σας σκοτείνιασε , μαζί όμως και σας αποκάλυψε !!!!!!

Αλλά και σε αξιακό επίπεδο,

  • Πως να πεις ΝΑΙ σε ένα νομοσχέδιο που ξεθεμελιώνει κάθε εργασιακό δικαίωμα;
  • Πως να πεις ΝΑΙ σε καταστροφικές ρυθμίσεις για τη ζωή και τις αμοιβές των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα;
  • Πως να πεις ΝΑΙ στην πρωτοφανή «ιδέα» πληρωμής πραγματικής εργασίας με ρεπό;
    • Αν είναι να αποπληρώσουμε και το δυσθεώρητο, πάλι επί των ημερών σας, δημόσιο χρέος της χώρας με ρεπό! –
  • Πως να πεις ΝΑΙ στην κακώς εννοούμενη εργασιακή ευελιξία;
  • Πως να πεις ΝΑΙ στην αποδυνάμωση των συλλογικών διαπραγματεύσεων;
  • Πως να πεις ΝΑΙ στον περιορισμό του δικαιώματος του συνδικαλίζεσθαι και της απεργίας.
  • Πως να πεις ΝΑΙ στην ψευδεπίγραφη μετατροπή του ΣΕΠΕ σε Ανεξάρτητη Αρχή, χωρίς τα εχέγγυα που διέπουν τη λειτουργία των Ανεξάρτητων Αρχών;
  • Πως να πεις ΝΑΙ στην εργοδοτική αυθαιρεσία;
  • Πως να μπορέσεις να «καταπιείς αμάσητο και δίχως καθόλου νερό» το σχέδιο της Κυβέρνησης για την υποτιθέμενα καλπάζουσα ανάπτυξη που ΘΑ έρθει, την ανάπτυξη τύπου «ελατηρίου», αν αυτή περνάει μέσα από την πλήρη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, που μετατρέπουν τους εργαζομένους σε νέους, σύγχρονους δουλοπάροικους, σε «εργάτες μπανάνας» που διαπραγματεύονται την εργασία και την αμοιβή τους, απέναντι στην ξένη πολυεθνική εταιρία – αφεντικό τους;
  • Ποιος πιστεύει η κυβέρνηση πως θα κερδίσει μια τέτοια διαπραγμάτευση;
  • Ή μάλλον η ερώτηση είναι ποιος πραγματικά επιθυμεί η κυβέρνηση να κερδίσει μια τέτοια διαπραγμάτευση… –

Και πως να τα «καταπιείς» όλα αυτά, όταν η ανάπτυξη που ευαγγελίζεται η κυβέρνηση μετατρέπει τη χώρα, από Δημοκρατία του σκληρού πυρήνα της ΕΕ και της Ευρωζώνης σε «Banana Republic»;

Πως να συναινέσουμε εμείς το Κίνημα Αλλαγής, το ΠΑΣΟΚ της ισχυρής ευρωπαϊκής Ελλάδας, της Ελλάδας της πραγματικής αυτοπεποίθησης, της Ελλάδας της στέρεας οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης, σε μια τέτοια οπισθοδρόμηση;

Βέβαια, η Κυβέρνηση  είναι σεσημασμένη νοσταλγός ιδεολογιών και προτύπων οικονομικής οργάνωσης των τελών του προηγούμενου αιώνα,  του 20ου.

Τα «Ρηγκανόμικς», όπως και οι θεωρίες της ομογάλακτης Μάργκαρετ Θάτσερ, ολοφάνερα, σας γοητεύουν ακόμη.

Κι ας τα Ρηγκανόμικς, όσο κι ο Θατσερισμός είναι πλέον ξεκάθαρα passé.

Πόσο μάλλον passé είναι τα βαλκανικά κακέκτυπά τους, κακέκτυπα που δεν στηρίζονται ούτε στις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες των ΗΠΑ και του Ηνωμένου Βασιλείου των δεκαετιών του 1970 και του 1980, ούτε σε σχέση με το χρόνο υλοποίησής τους στα καθ’ ημάς αντανακλούν πραγματικές ανάγκες της οργάνωσης της εργασίας, όπως είναι σήμερα δομημένη στη χώρα…

Σε όλα τα παραπάνω βέβαια, συνηγορούν στοιχεία της πραγματικής ζωής, όπως η φωτογραφία που έκανε τον γύρο του διαδικτύου από τα πρόσφατα γενέθλια του Υπουργού, όπου ο ίδιος στην τούρτα του απεικονίζεται ως «σούπερμαν» κάτω από το κοστούμι του πολιτικού – προσωπικώς αυτό το βρήκα τουλάχιστον διασκεδαστικό,  διότι δεν σας το’χα , όμως αυτό που δεν κατάλαβα αλήθεια είναι τι δουλειά έχει η ΔΕΗ, ο ΟΣΕ, η Ολυμπιακή και οι συντάξεις στην τούρτα σας;

Ποτέ δεν θα ήθελα στη θέση σας , να σβήσω τα κεράκια της ζωής μου με μνήμες ΔΕΗ, ΟΣΕ, Ολυμπιακής και συντάξεων, εκτός κι αν αυτή ακριβώς ήταν η ευχή σας: να μην καταποντιστούν, μετά από όλα αυτά που έχουν συμβεί, να μην γίνουν ο «κρυπτονίτης του Σουπερμαν»  …

Βέβαια τι να πρωτο-συζητήσεις για τις υποτιθέμενες «επιτυχημένες» ιδιωτικοποιήσεις των ΔΕΚΟ που είτε έγιναν, είτε δρομολογήθηκαν επί των ημερών του κ. Χατζηδάκη;

Να θυμίσω την σωστή ως έναν βαθμό ιδιωτικοποίηση της Ολυμπιακής, που κατέληξε τελικά στο φιάσκο του μονοπωλίου της Aegean  και αντί για κρατικό μονοπώλιο το μετατρέψατε σε ιδιωτικό μονοπώλιο ;

Στο φιάσκο του ΟΣΕ που με την χαριστική βολή της κυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ πωλήθηκε τελικά έναντι «πινακίου φακής»;

Τη ΔΕΗ που ιδιωτικοποιώντας την περαιτέρω ο κ. Χατζηδάκης – κατά δήλωσή του (7-1-2020) – θεωρούσε πως καταφέρνει να ξεθεμελιώσει την «τελευταία Σοβιετική Δημοκρατία», όπως πιστεύει ο ίδιος ότι είναι η  Ελλάδα;

Αλλά αν τα ιδεώδη σου είναι ακριβώς αυτά, δονκιχωτικοί κι ανύπαρκτοι «ανεμόμυλοι» θα είναι και οι εχθροί σου…

Ποιος Έλληνας ή Ελληνίδα του ιδιωτικού τομέα, πραγματικά, πιστεύει πως η εγχώρια αγορά εργασίας, είναι εφάμιλλη του σοβιετικού προστατευτισμού;

Ποιος Έλληνας ή Ελληνίδα του ιδιωτικού τομέα δεν βλέπει την υπερ-εντατικοποίηση, την σκληρή εκμετάλλευση, τον συντριπτικό περιορισμό και τη σύνθλιψη των ήδη ισχνών εργασιακών τους δικαιωμάτων;

Ωστόσο, ο κ. Χατζηδάκης και αυτοί που τον εμπιστεύονται, όπως ο κ. Πρωθυπουργός, αλλά κι αυτοί που τον ψηφίζουν, πιστεύουν πως ακόμη είμαστε μια …«Σοβιετία»…

Είναι πραγματικά δυνατόν; 

Αλλά δεν άκουσε, δεν είδε ο ίδιος ή οι συνεργάτες του, πως ακόμη και στη «Μέκκα του καπιταλισμού», στην κοιτίδα του νεοφιλελευθερισμού τις ΗΠΑ ο σχεδιασμός του νέου οικονομικού παραδείγματος για την οικονομία και τα εργασιακές σχέσεις αλλάζει;

Δεν είδαν, δεν άκουσαν την, δια στόματος του Προέδρου Μπάιντεν, πρόσφατη ιστορική ομιλία, όπου ο ίδιος παρουσίασε μια προοδευτική μεταρρυθμιστική ατζέντα για ένα πρωτοφανούς έκτασης πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων για την αναζωογόνηση της αμερικανικής οικονομίας και των  υποδομών της, με οικογενειακά επιδόματα και φορολογική ενίσχυση φτωχών οικογενειών, που συνοψίστηκε στην φράση:

«Αυτήν τη χώρα δεν την έκτισε η Γουόλ Στρητ και το χρηματιστήριο. Την έκτισε η μεσαία τάξη. Και την μεσαία τάξη την έκτισαν τα συνδικάτα»;

Είναι η απάντηση της κυβέρνησης της ΝΔ μετά από άπειρους μήνες εγκλεισμών, lockdowns και συνεχόμενων εργασιακών καταστρατηγήσεων, η φίμωση των συνδικάτων, με τη θεσμική «βούλα» του νομοσχεδίου που συζητούμε και «ολοστρόγγυλη» την δική της πολιτική υπογραφή;

Σε αυτόν το νέο κόσμο που γεννιέται στις ΗΠΑ, στην κεντρική χώρα του καπιταλισμού, στην κατεξοχήν ελεύθερη και μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου, η νέα αλλαγή οικονομικού παραδείγματος που συντελείται, δεν έγινε ακόμη αντικείμενο παρατήρησης από τον Πρωθυπουργό και τον Αντιπρόεδρο του κόμματός του – κι αν έγινε δεν τους προβληματίζει σοβαρά;

Ή θεωρούν πως στην αμερικανική πολιτική σκηνή δεν έχουν πλέον αντιληφθεί πως οικονομία, δίχως να λαμβάνεται υπόψη η ευημερία των εργαζομένων, ακόμη και στις νέες ψηφιοποιημένες συνθήκες της 4ης βιομηχανικής επανάστασης, δεν είναι κάτι άλλο από ένα «πουκάμισο αδειανό»;

Δεν μπήκαν στον κόπο να διαβάσουν την ανάλυση του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ, βάσει στοιχείων της Eurostat, σύμφωνα με τα οποία η Ελλάδα βρίσκεται τελευταία στην Ε.Ε. ως προς τον δείκτη ποιότητας της εργασίας;

Κι ότι αυτό οφείλεται στη μεγάλη αύξηση της εντατικοποίησης της εργασίας τα τελευταία χρόνια, στο μεγαλύτερο, στην Ευρώπη, εβδομαδιαίο χρόνο εργασίας (41+ ώρες έναντι 37 στην Ε.Ε.) και στο υψηλότερο ποσοστό εργαζόμενων με παρατεταμένο ωράριο εργασίας;

Ακόμη προσπαθούν να γοητεύσουν το ντόπιο ακροατήριό τους με θατσερικής αισθητικής «χάντρες για ιθαγενείς»;

Δεν μπαίνουν στον κόπο να τους εξηγήσουν πως «η μόδα άλλαξε», παγκοσμίως, μετά την πίεση του τεράστιου υφεσιακού κύματος, ως απόρροια της πανδημίας;

Δεν μπαίνουν στον κόπο οι ίδιοι να αντιληφθούν πως τα νεοκλασικά οικονομικά, θιασώτες των οποίων είναι, αργά μεν αλλά σταθερά, πλέον χάνουν την πρωτοκαθεδρία έναντι των νεοκεϋνσιανών πολιτικών, που εμείς εδώ και πολλά χρόνια πρεσβεύουμε;

Και καλά με τις περιπτώσεις των μεγάλων συμφερόντων που εξυπηρετούνται μέσω της κυβέρνησης της ΝΔ και των νομοσχεδίων της, όπως το συζητούμενο ή όπως τον αντι-περιβαλλοντικό «νόμο Χατζηδάκη», στον οποίο αναφέρθηκα προηγουμένως.

Η μεγάλη, λαϊκή βάση της ΝΔ, οι άνθρωποι του μεροκάματου σε κάθε λογής μεγάλη ή μικρή εταιρία, τα μικρομάγαζα, οι συμπολίτες μας της διπλανής πόρτας, οι συντηρητικοί συμπολίτες και γείτονές μας στις μεγάλες λαϊκές συνοικίες των ελληνικών μεγαλουπόλεων, αλλά και της υπαίθρου, πως αντιδρούν σε αυτή τη διαλυτική για τις εργασιακές σχέσεις πρωτοβουλία του κόμματός τους;

Δεν έχουν ακούσει το ρητό ενός μεγαλοβιομηχάνου ότι αν ο ίδιος και οι εργάτες του ψηφίζουν το ίδιο κόμμα, κάποιος από τους δύο κάνει λάθος;

Κακά τα ψέματα.

Εμείς στο Κίνημα Αλλαγής θεωρούμε πως το αντιληπτικό vertigo που διακατέχει τη ΝΔ, σε σχέση με την εργασιακή πραγματικότητα στη χώρα, έτσι όπως ακριβώς είναι, κι όχι όπως αυτή νομίζει ότι είναι – υποτιθέμενα «σοβιετική» – απαιτεί την εκ νέου στράτευσή μας, σε έναν καινούριο μεγάλο αγώνα επαναδιεκδίκησης των δικαιωμάτων των εργαζομένων, που φθίνουν καθημερινά.

Η υπεράσπισή τους είναι αυτή που θα επανακαθορίσει το θεσμικό και αξιακό φορτίο της νέας εποχής που μαθηματικά έρχεται, όπως βλέπουμε να συμβαίνει στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Γιατί η αλληλεγγύη και η κοινωνική συνοχή δοκιμάστηκαν σε πρωτοφανή βαθμό τόσο στην Ευρώπη, όσο και στον κόσμο, από λογικές νεοφιλελεύθερες, οι οποίες κυριάρχησαν για πάνω από 30 χρόνια.

Και δοκιμάστηκαν ακόμη περισσότερο τους τελευταίους 16 μήνες της πανδημίας.

Κι αυτό ήρθε η ώρα να αλλάξει.

Και στην τελευταία «Θατσερική» χώρα…

Κανένας συμβιβασμός δε μπορεί να θολώσει την κρίση μας.

Πολιτικά δεν ικανοποιούμαστε με τίποτα λιγότερο από το να επανατοποθετήσουμε αξιακά – και θεσμικά όταν οι πολιτικές συνθήκες το ξανα-επιτρέψουν – τον Άνθρωπο και την αξιοπρέπειά του, τον Άνθρωπο και την εργασία του, τον Άνθρωπο και τη Ζωή του, πάντα σε πρώτο πλάνο – κι ας φαίνεται πρόσκαιρα ότι μπορεί να χάνουμε τη μάχη.

Γιατί, όπως έγραψε κι ο Γιάννης Ρίτσος:

«Ίσως εκεί που κάποιος αντιστέκεται χωρίς ελπίδα, ίσως εκεί να αρχίζει η ανθρώπινη ιστορία, που λέμε, κι η ομορφιά του Ανθρώπου».

Πληκτρολογήστε και πατήστε το enter.

Γιώργος Καμίνης: «Το νομοσχέδιο του Υπουργείου Εργασίας υπονομεύει την Επιθεώρηση Εργασίας και τις συνδικαλιστικές οργανώσεις»Δημήτρης Κωνσταντόπουλος: «Το φαινόμενο της αθλητικής βίας πρέπει επιτέλους να εξαλειφθεί»