Σε Άρθρα – Απόψεις

Κοντεύει πλέον η απονεύρωση των νομοθετικών, αλλά και των συνταγματικών πρωτοβουλιών, να γίνει η..νεύρωση του πολιτικού μας συστήματος 

Μόλις πριν δέκα ημέρες είχαμε στη Βουλή μια κουτσουρεμένη Συνταγματική Αναθεώρηση. 

Μια Αναθεώρηση την οποία εξήγγελλε η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ακατανόητα πανηγυρικά το 2016 και που άστοχα  και μάταια προσπάθησε πρόσφατα να αξιοποιήσει η νέα κυβέρνηση της Ν.Δ.

Γιατί δεν επρόκειτο για τίποτα άλλο από μια άνευρη, πενιχρή, διαδικαστική – πλην λίγων εξαιρέσεων – κακώς εννοούμενη συναινετική διαδικασία, σε βαθμό που θα μπορούσε να περιγραφεί ως «δυο βήματα μπρος – και δυο, παρά κάτι, βήματα πίσω».

Δεδομένων των συνθηκών, το γεγονός ότι, έστω κι έτσι, αναθεωρήθηκε το άρθρ. 54 του Συντάγματος, μόνο ως «μικρό θαύμα» μπορεί να εκληφθεί. Κι ας αφορά η Αναθεώρηση μια μακρά και επίπονη διαδικασία συνταγματικής κατοχύρωσης του δικαιώματος ψήφου των Ελλήνων που διαμένουν και διαβιούν στο εξωτερικό, που μετρά από το μακρινό 2001 και βεβαίως φέρει σφραγίδα κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ. 

Σε μία σπάνια έκλαμψη του μονίμως κατ’ εντολή συγκρουσιακού πολιτικού μας συστήματος, η εν λόγω ρύθμιση, ευτυχώς, αναθεωρήθηκε με ευρύτατη πλειοψηφία των 212 από τους 300 βουλευτές (!). Θα μπορούσαμε ακόμη και να …αλληλο-συγχαρούμε εαυτούς αν η θεσμοθέτηση του αυτονόητου δικαιώματος της ψήφου των Αποδήμων δεν μας έπαιρνε 18 χρόνια, φέρνοντάς μας για μια ακόμη φορά ουραγούς στην σχετική λίστα των υπόλοιπων, κανονικών Ευρωπαϊκών κρατών, εξαιρουμένης της Αλβανίας, της Μάλτας, του Μαυροβουνίου, της Αρμενίας και λίγων ακόμη-ομοίων …

Σε μια αναμνηστική φωτογραφία της στιγμής, όλα τα κόμματα που συμμετείχαν στη διαδικασία διατηρούν το δικαίωμα να χαμογελούν περισσότερο ή λιγότερο. Κι ας προσπάθησαν για τη συνταγματική θεσμοθέτηση της ψήφου των εκτός Επικρατείας Ελλήνων άλλα κόμματα περισσότερο, άλλα λιγότερο, κι άλλα πολύ πολύ λιγότερο… 

Αυτές τις ημέρες, συζητείται πάλι στη Βουλή το εκτελεστικό νομοσχέδιο της παραπάνω συνταγματικής ρύθμισης. Υποτίθεται ότι πρόκειται για ένα νομοσχέδιο που θα έπρεπε να αποτελεί τομή στην σύσφιξη των σχέσεων της Ελλάδας με τους Ανθρώπους της στο εξωτερικό, δεδομένου ότι δίνει φωνή και εκπροσώπηση στους συμπατριώτες μας του εξωτερικού, στους επιστήμονες του πρόσφατου «brain drain», «στων Ελλήνων τις  κοινότητες» σε κάθε γωνιά της γης. 

Να γίνει αυτή η  διαδικασία η απαρχή του «brain gain»!

Eίναι όμως έτσι;

Φοβάμαι πως όχι. Για μια ακόμη φορά αποφεύγουμε να αντικρίσουμε την Ευρωπαϊκή πραγματικότητα στα μάτια, αποφεύγουμε να συγχρονιστούμε με τις ψηφιακές πραγματικότητες της 4ης Βιομηχανικής Επανάστασης και τι κάνουμε; Στο όνομα της συναίνεσης, στο όνομα της επίτευξης του κοινού σκοπού, συμφωνούμε απλώς στο minimum, θέτοντας μια σειρά «καφκικών» γραφειοκρατικών περιορισμών, που περισσότερο αποκλείουν τους Απόδημους, παρά τους φέρνουν κοντά μας. «Νομοθετούμε για τους Έλληνες της Γερμανίας – κι αυτούς όχι όλους – ξεχνώντας του Έλληνες της Αλάσκας», ειπώθηκε χαρακτηριστικά. 

Γινόμαστε έτσι όμως, για μια ακόμη φορά, όμηροι των πολιτικών τακτικισμών μας, όμηροι των «ναι μεν, αλλά» μας, των αστερίσκων, των υποσημειώσεων και των συνεχών ενστάσεών μας επί της διαδικασίας.

Ο πολιτικός εγωισμός και η μικρόνοια του πολιτικού προσωπικού της χώρας είναι, βέβαια, πάντα συγκεκαλυμμένα πίσω από «υψηλή θεωρία», πίσω από υποτιθέμενα θέσφατους οικονομισμούς, ακόμη και από ένα ψευδεπίγραφο άγχος για τη λειτουργία της Δημοκρατίας και την υποτιθέμενη νόθευση της λαϊκής ετυμηγορίας, που ορισμένοι φοβούνται πως η ψήφος των Αποδήμων θα επιφέρει. Ξεχνούν βέβαια , όλοι αυτοί που κρύβονται πίσω από το δάκτυλό τους, ότι το πραγματικό επίδικο για τη λειτουργία της Δημοκρατίας και τη λαϊκή ετυμηγορία είναι η ίδια η ουσιαστικότερη, πληρέστερη και χωρίς περιορισμούς έκφραση ΟΛΩΝ των Ελλήνων, είτε εκτός, είτε εντός συνόρων. Με λιγότερη γραφειοκρατία, με λιγότερους περιορισμούς, με την αποδοχή αυτονόητων εργαλείων όπως η επιστολική ψήφος. 

Αυτές τις ημέρες στη Βουλή υπάρχει το ιστορικό χρέος της αυθεντικής δημοκρατικής παράταξης να θυμίζει όλα αυτά. Γιατί ήμασταν και εξακολουθούμε να είμαστε εκείνο το κόμμα, το οποίο με τις προτάσεις του, διαχρονικά, επιδίωξε την ευρύτερη δυνατή συμμετοχή των Ελλήνων του εξωτερικού στις βουλευτικές εκλογές, την πλήρη διαφάνεια και διευκόλυνσή τους στις διαδικασίες της ψηφοφορίας, την εκπροσώπησή τους ως διακριτής κατηγορίας στη Βουλή, μέσω βουλευτών που θα εκλέγονται από τους απόδημους και θα εκπροσωπούν τους ίδιους τους απόδημους.

Είναι πολιτική ελαχιστότητα, η συγκυρία και οι υπολογισμοί της κάθε πολιτικής ζυγαριάς να κατεβάζουν τον πήχη τόσο χαμηλά, που το θεσμικό χρέος να μετατρέπεται σε μια ευτελή διεκπεραίωση.

Ταυτόχρονα, να γινόμαστε φοβικοί και μοιραίοι, μαριονέτες της αδυναμίας μας να κάνουμε την αυτοϋπέρβαση. 

Μπορούμε καλύτερα. 

*Η Ευαγγελία Λιακούλη είναι βουλευτής ν. Λάρισας του Κινήματος Αλλαγής και Τομεάρχης Εσωτερικών

Πληκτρολογήστε και πατήστε το enter.

Το “παλιό” είναι εδώ, ενωμένο, δυνατό; - Άρθρο του Παναγιώτη Βλάχου στα «Νέα»