Σε Ομιλίες

Γεια σας! Έχω έρθει σήμερα στην Αθήνα για να τιμήσω έναν σπουδαίο άνθρωπο και πιστεύω ότι υπάρχουν δυο τρόποι για να τιμήσει κανείς έναν σπουδαίο άνθρωπο.

Ο πρώτος είναι να μοιραστώ μαζί σας όσα είχα κάνει. Πολύ σημαντικό αυτό, αλλά αυτός δεν είναι ο πραγματικά αποτελεσματικός τρόπος για ν’ αποτίσει κανείς φόρο τιμής σε κάποιον. Ο πραγματικός τρόπος για να τιμήσεις έναν άνθρωπο που θαυμάζεις, είναι να παραμένεις πιστός στο πνεύμα του.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν είναι πια μαζί μας, είναι εκεί πάνω στον Όλυμπο και κάθεται δίπλα στον Βίλυ Μπραντ, στον Ούλωφ Πάλμε και στον Φρανσουά Μιτεράν. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που διαμόρφωσαν την Ευρώπη στην οποία πιστεύουμε, αυτοί είναι οι άνθρωποι που δημιούργησαν τις κοινωνίες τις σύγχρονες, της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Η επιστήμη της Ιστορίας έχει δύο προπάτορες, τον Ηρόδοτο και το Θουκυδίδη. Εγώ θαυμάζω τον Ηρόδοτο, αλλά θαυμάζω ακόμα περισσότερο τον Θουκυδίδη και θα σας εξηγήσω αμέσως γιατί. Διότι ο Θουκυδίδης δεν κοιτούσε προς το παρελθόν προκειμένου να κάνει μια σύγκριση με το παρόν. Αντιθέτως, κοιτούσε προς το παρελθόν, προκειμένου ν’ αντλήσει κάποια μαθήματα απ’ αυτό.

Ένα από τα μαθήματα που πήρε από το παρελθόν σχετικά με τον πόλεμο μεταξύ Σπάρτης και Αθήνας ήταν το εξής: Είχε πει ότι η Σπάρτη ήταν σαφώς πιο ισχυρή, αλλά η Σπάρτη φοβόταν πάρα πολύ την ισχύ της αθηναϊκής ιδεολογίας και γι’ αυτό αποφάσισε να βγει σε πόλεμο με την Αθήνα και με τη Δημοκρατία.

Διότι ναι μεν η Σπάρτη ήταν στρατιωτικά ισχυρότερη και ναι, κέρδισε, αλλά επρόκειτο για μια ψευδή νίκη. Διότι ουσιαστικά κατέστρεψε τη ραχοκοκαλιά της Σπάρτης και οδήγησε στην κυριαρχία της Αθήνας και της δημοκρατίας. Αυτό ονομάζουμε «η παγίδα του Θουκυδίδη».

Και στο τέλος της δεκαετίας του ’60, οι συνταγματάρχες εδώ στην Ελλάδα φοβούνταν τόσο πολύ τη βαθιά επιθυμία του ελληνικού λαού για ελευθερία και δημοκρατία, όταν υφάρπαξαν την εξουσία και κατέστρεψαν τη δημοκρατία. Και χάρις σε θαρραλέους ανθρώπους όπως ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο οποίος μάλιστα εξορίστηκε, δόθηκε ένα τέλος σε αυτό.

Ο πολιτικός πατέρας μου, ήταν ένας φίλος του Ανδρέα Παπανδρέου, ο Μαξ Βαν Nτερ Στουλ. Ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε πει στον Μαξ ότι αυτό που ουσιαστικά καθόρισε την έκβαση του καθεστώτος, ήταν η επιθυμία του ελληνικού λαού για ελευθερία και Δημοκρατία. Μάλιστα, θυμάμαι ένα γεγονός το οποίο είχα δει ως έφηβος στην τηλεόραση, ήταν η εξέγερση του Πολυτεχνείου. Αυτή καθόρισε την πορεία της δικτατορίας. Και θέλω να ρωτήσω: Είναι κανένας εδώ σήμερα, ο οποίος ήταν παρών στην εξέγερση του Πολυτεχνείου; Να σηκωθεί για να σας χειροκροτήσουμε!

Θέλω να κρατήσετε αυτό το συναίσθημα, θέλω να κρατήσετε ζωντανό αυτό το πνεύμα, διότι όπως έλεγε ο Ανδρέας, αν θέλετε πραγματικά κάτι, τότε θα το πετύχετε. Παρ΄ όλες τις πιθανότητες που ήταν εναντίον σας, παρά την ισχύ της στρατιωτικής δικτατορίας που είχε την υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών και παρά την ύπαρξη στρατιωτών οπλισμένων απέναντί σας.

Κι αν ο Ανδρέας μπορούσε να δει την Ελλάδα σήμερα, πιστεύω ότι θα υπέφερε. Θα υπέφερε με όσα αναγκάστηκε να περάσει ο ελληνικός λαός λόγω της κρίσης που έπληξε την Ευρώπη αλλά κυρίως την Ελλάδα. Εγώ βλέπω έναν ελληνικό λαό ο οποίος είναι ταλαιπωρημένος, βασανισμένος, πληγωμένος αλλά στέκεται όρθιος, με αξιοπρέπεια και πιστεύει στο μέλλον.

Αλλά, αυτό που πρέπει να παραδεχθούμε, είναι ότι αν θέλουμε να δούμε την Ελλάδα αλλά και άλλες χώρες, όχι απλώς να σηκώνονται αλλά να περπατάνε και να τρέχουν, τότε πρέπει να δώσουμε ένα τέλος στην πολιτική λιτότητας.

Εάν ο Ανδρέας μαζί με τον πατέρα της Φώφης Γεννηματά κατάφεραν να προσφέρουν καθολική υγεία, να προστατεύσουν τα δικαιώματα των γυναικών, να εξασφαλίσουν αξιοπρεπείς μισθούς για όλους και μια οικονομία της κοινωνικής αγοράς, αν κατάφεραν να τα κάνουν όλα αυτά σε μια Ελλάδα η οποία είχε πληγεί τόσο πολύ από τη χούντα, τότε μπορούμε και εμείς ν’ αλλάξουμε την Ευρώπη!

Είναι πλέον η στιγμή να διασφαλίσουμε ότι παγκόσμιες εταιρείες οι οποίες βγάζουν δισεκατομμύρια κέρδους, θα πληρώνουν τους φόρους που τους αναλογούν. Ήρθε πλέον η στιγμή να εισαγάγουμε τον κατώτατο μισθό σε όλα τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι πλέον η στιγμή να δημιουργήσουμε θέσεις εργασίας για τους νέους Ευρωπαίους, γιατί εγώ μένω ξύπνιος τις νύχτες, λόγω αυτής της ανεργίας.

Ό,τι κάνουμε εμείς στην πολιτική, πρέπει να το κάνουμε γι’ αυτούς. Πρέπει να το κάνουμε αυτό. Και αν καταλαβαίνω σωστά το πνεύμα του Ανδρέα, τότε θέλω να σας ζητήσω κάτι: Να είστε ενωμένοι.

Όποιες κι αν είναι οι διαφορές που πρέπει να έχουμε μέσα στην οικογένειά μας, αυτές δε συγκρίνονται με τον πόνο που θα επιφέρει η Δεξιά. Κι εμείς πρέπει ν’ αγωνιστούμε για να το αποτρέψουμε αυτό.

Να μείνουμε ενωμένοι για να θάψουμε μια και καλή το νεοφιλελευθερισμό.

Πρέπει να παραμείνουμε και να είμαστε ενωμένοι για να δημιουργήσουμε μια Ευρωπαϊκή Ένωση η οποία θα βασίζεται σε κοινωνικές Αρχές, όπως η Αρχή της Δικαιοσύνης, της Ισότητας, των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, του Κράτους Δικαίου, όλα δηλαδή για τα οποία εσείς και ο Ανδρέας αγωνιστήκατε σκληρά.

Είστε ενωμένοι; Τότε θα νικήσουμε!

Πληκτρολογήστε και πατήστε το enter.