Σε Κοινοβουλευτική Δραστηριότητα
  1. Και για τον εκλογικό νόμο όπως συνηθίζουμε πια στο Εθνικό Κοινοβούλιο η συζήτηση παίρνει το χαρακτήρα ΜΕΤΩΠΙΚΗΣ ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗΣ ανάμεσα στις πολιτικές δυνάμεις

Επιμένουμε να τον χρησιμοποιούμε ως εργαλείο που θα κατευθύνει τις επόμενες πολιτικές εξελίξεις και θα συμβάλλει στην επίτευξη συγκυριακών στόχων. Και όχι ως σύνολο κανόνων που διέπουν την λειτουργία της Δημοκρατίας σε μακροπρόθεσμη και σταθερή βάση. Κανόνες συμφωνημένους από τη μέγιστη δυνατή πλειοψηφία για να έχουν την απαιτούμενη αντοχή.

Η κοντόφθαλμη λογική που συνδέει τις κομματικές στρατηγικές μόνο με συγκυριακούς πολιτικούς στόχους έχουν κοστίσει ακριβά. Καθώς το πολιτικό σύστημα αδυνατεί να υπερβεί τις παθογένειες που το ίδιο γέννησε και να ανοίξει πραγματικά μια νέα σελίδα στην πορεία της Ελληνικής Δημοκρατίας

Ενδεικτική είναι η χθεσινοβραδινή αντιπαράθεση που ενέπλεξε ιστορικά γεγονότα καταγραμμένα οριστικά και ανεξίτηλα με τακτικές που αφορούν εκλογικά συστήματα. Η αναφορά σε προπολεμικές ή μεταμφυλιακές συνθήκες και η αφοριστική και απλοΪκή τους ανάγνωση δεν νομίζω ότι συμβάλλει. Και το κυριότερο δεν νομίζω ότι μπορεί να αντιγράψει παραχαράζοντας την ιστορία. Ας μη σκαλίζουμε τις πληγές των εκλογικών διαδικασιών του προδικτατορικού εκλογικού κύκλου και πως αυτές επηρέασαν τις πολιτικές εξελίξεις. Η ιστορία είναι γραμμένη με ανεξίτηλα γράμματα.

  1. Από την αρχή της Μεταπολίτευσης, οι εκλογικοί νόμοι επιλέγονται με βάση τους εκλογικούς σχεδιασμούς των κομμάτων που ασκούν την εξουσία.
  • Δεν είναι κακό να το παραδεχτούμε:
  • το 17% της δεύτερης κατανομής και η ασύμμετρη κατανομή εδρών από το 1974
  • ο νόμος του ’89 που υπήρξε από τους αναλογικότερους στην ιστορία αλλά εμπόδιζε το 1ο κόμμα να σχηματίσει εύκολα κυβέρνηση
  • ο νόμος του ’91 που αφαιρούσε έδρες μόνο από το δεύτερο κόμμα και απέτρεπε «δια μαχαίρας» οποιαδήποτε εκλογική σύμπραξη
  • Το 2001 έγινε μια τομή που επέτρεπε τη μερική αποσύνδεση εκλογικού νόμου και εκλογικών στόχων με τη συνταγματική αναθεώρηση που προέβλεπε την αυξημένη πλειοψηφία και αφαιρούσε από το πρώτο κόμμα μέρος της αυθαιρεσίας.
  • και για να ευλογήσω τα γένια μας ο μακροβιότερος νόμος αυτός του 2003 όπου για πρώτη φορά μια κυβέρνηση που θα έχανε τις εκλογές ενίσχυε το πρώτο κόμμα καθιερώνοντας το μπόνους, εκλογικεύοντας τις διαδικασίες και διασφαλίζοντας αναλογικότητα ψήφων και εδρών πάνω από 93%. Μια παραλλαγή αυτού του νόμου θεωρητικά είναι το παρόν κυβερνητικό σχέδιο
  • Η αλήθεια είναι ότι κάποιοι από εμάς από μας είμασταν αιθεροβάμονες. Πιστεύαμε ότι μπορεί να υπάρξει όχι απλά αλλαγή του εκλογικού νόμου αλλά ανατροπή και επανακαθορισμός του εκλογικού συστήματος συνολικά. Επεξεργάστηκα τότε και παρουσίασα δημόσια αλλά και στο Υπουργικό Συμβούλιο με συμβολή του αείμνηστου Γ. Παπαδημητρίου, του Η. Νικολακόπουλου, του Γ. Σωτηρέλη και άλλων μια ολοκληρωμένη πρόταση όχι του εκλογικού νόμου αλλά του εκλογικού συστήματος
  • με παραλλαγή του γερμανικού με μονοεδρικές και εναλλακτικά ολιγοεδρικές περιφέρειες
  • με κανανομή των βουλευτών σε Περιφερειακό και Τοπικό επίπεδο με λίστα και σταυρό
  • με διπλή κάλπη για κόμματα – βουλευτές
  • με 30 έδρες μπόνους και αναλογικότητα πάνω από 97%

Δυστυχώς σε εκείνη τη φάση δεν στάθηκε δυνατή μια τέτοια τομή καθώς αντέδρασαν τόσο σε κυβερνητικό όσο και σε κοινοβουλευτικό επίπεδο σημαντικές δυνάμεις. Και πρέπει να πω ότι πολλοί ήταν εκείνοι που όχι μόνο μέσα στο ΠΑΣΟΚ αλλά και στα άλλα κόμματα προσχώρησαν στην άποψη αυτή που για μένα αποτελεί σταθερή πεποίθηση. Ανάμεσα τους αν δεν απατώμαι και ο ίδιος ο σημερινός Πρωθυπουργός. Η χώρα έχει ανάγκη από ριζικό εκσυγχρονισμό της εκλογικής διαδικασίας.

  1. Το ερώτημα είναι αφού η κυβέρνηση δέχτηκε την πρόταση μας για κλιμακωτό πόνους γιατί εμείς καταψηφίζουμε το Νομοσχέδιο;

Για δυο συγκεκριμένους λόγους:

1ο Για τη απαράδεκτη και αδιανόητη για σύγχρονη δημοκρατία απαγόρευση της δυνατότητας προεκλογικών συμπράξεων. Πλήρης υποταγή στο καθεστώς αυτοδύναμων κυβερνήσεων

  • η ρύθμιση για τους συνασπισμούς κατάφωρα αντισυνταγματική που αποκλείει προεκλογικές συμπράξεις συλλήβδην και αποθεώνει την αυτοδυναμία

2ο Για την ουσιαστική παραβίαση του κριτηρίου της εν δυνάμει πλειοψηφίας που θέτει το όριο της αυτοδυναμίας κάτω από το 37%

  • δεν μπορεί να συνεχιστεί ο παραλογισμός των 50 εδρών που δίνει τη δυνατότητα σε λίγο περισσότερο από το 1/3 του εκλογικού σώματος (στην ουσία το 20% λόγο αποχής) να εκλέγει μονοκομματική κυβέρνηση είναι εξόχως αντιδημοκρατικό

Το μπόνους των 35 εδρών αντίθετα στη δική μας πρόταση ανεβάζει το κατώφλι αυτοδυναμία πάνω από το 40%.

  • στην λογική ότι ένα εν δυνάμει πλειοψηφικό ρεύμα να μη χρειάζεται την συμβολή ενός μικρού και κάποτε ασύμβατου κόμματος για να κυβερνηθεί η χώρα

Η πρότασή μας δίνει τη δυνατότητα τόσο στο σχηματισμό κυβέρνησης όταν η τεκμαιρόμενη βούληση του λαού το επιβάλλει. Όσο και στην ανάγκη να αναζητηθούν και να ενισχυθούν προεκλογικές και μετεκλογικές συμπράξεις όμορων χώρων πάνω σε προγραμματική βάση. Αυτή την ανάγκη στη σημερινή συγκυρία εξυπηρετεί η πρόταση της Φ. Γεννηματά και τους Κινήματος Αλλαγής.

*

Όσο το παιχνίδι της Δημοκρατίας παίζεται με όρους συγκυριακούς, με όρους πρόσκαιρων εκλογικών στόχων,

Όσο η πολιτική ζωή της χώρας εξαντλείται όχι σε μια δημιουργική αντιπαράθεση και σύνθεση όπου είναι δυνατό αλλά σε μια διαρκή μετωπική αντιπαράθεση και πόλωση «εις ώτα μη ακουόντων» και σε κόμματα που δεν τολμούν , η χώρα δεν έχει τύχη.

Πληκτρολογήστε και πατήστε το enter.