Σε Κοινοβουλευτική Δραστηριότητα

Ομιλία Γιώργου Καμίνη Βουλευτή Επικρατείας του Κινήματος Αλλαγής κατά τη συζήτηση των Προγραμματικών δηλώσεων της Κυβέρνησης.

Το πρώτο καθήκον της αντιπολίτευσης απέναντι σε μια νέα κυβέρνηση είναι να την προσγειώσει, να την προφυλάξει από τον κίνδυνο μιας άκρατης ευφορίας και αισιοδοξίας που συχνά ακολουθεί τη νίκη στις εκλογές.

Τις τελευταίες ημέρες ακούσαμε πολλές υποσχέσεις σε αυτήν εδώ την αίθουσα.  Δυστυχώς, το φαινόμενο της άκρατης αισιοδοξίας ήταν ευδιάκριτο ήδη κατά την προεκλογική περίοδο. Θυμάστε άραγε, κύριε πρωθυπουργέ, ότι προεκλογικά είχατε δεσμευτεί ότι την πρώτη κιόλας εβδομάδα της διακυβέρνησής σας θα ξεμπλοκάρατε με δύο υπουργικές αποφάσεις την επένδυση στο Ελληνικό; Αυτό βεβαίως δεν συνέβη. Το καθήκον αλήθειας που όλοι μας εδώ μέσα υπέχουμε απέναντι στον Ελληνικό λαό, επιτρέψτε μου να πω ότι στην περίπτωση της παράταξής σας θα είναι εφεξής εντονότερο. Εσείς οι ίδιοι αυτοδεσμευτήκατε, καθώς προεκλογικά συνάψατε αυτό που αποκαλέσατε “Συμφωνία Αλήθειας” με το εκλογικό σώμα.

Αλλά το καθήκον αλήθειας δοκιμάζεται προ πάντων όταν αγγίζει τον καταστατικό πυρήνα μιας πολιτικής παράταξης. Και όμως ενώ διατείνεστε ότι είστε η φιλελεύθερη παράταξη της χώρας, σπεύσατε να υπαγάγετε απευθείας στον πρωθυπουργό την ΕΡΤ. Η φιλελεύθερη απάντηση, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, απέναντι στο χρόνιο πρόβλημα του ασφυκτικού ελέγχου της ΕΡΤ από την εκτελεστική εξουσία δεν μπορεί, σήμερα πια, παρά να είναι μόνο μία : Η ανάθεση του διορισμού της διοίκησης και της εν γένει εποπτείας της λειτουργίας της σε μια ανεξάρτητη αρχή, εν προκειμένω στο ΕΣΡ. 

Κατά τα λοιπά, εκτός από μια σύντομη παρέκβαση για το πανεπιστημιακό άσυλο, θα αφιερώσω την αγόρευσή μου σε θέματα που αφορούν το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. 

Συμφωνώ βέβαια με την κρίση ότι χωρίς ασφάλεια δεν υπάρχουν δικαιώματα και ελευθερίες. Ισχύει όμως και το αντίστροφο: χωρίς δικαιώματα δεν υπάρχει ασφάλεια, γιατί και σ’ αυτήν την περίπτωση υπερισχύει τελικά το δίκαιο του ισχυρότερου. Υπάρχει λοιπόν πάντοτε ένα ευαίσθητο σημείο ισορροπίας, από το οποίο δεν πρέπει να μας απομακρύνουν πρόσκαιρα φαινόμενα. Το τόνισα αυτό αμέτρητες φορές ως δήμαρχος Αθηναίων, όταν έβλεπα την πόλη μου να παραδίδεται στο έλεος των μπαχαλάκηδων. Και προειδοποιούσα τότε ότι εαν δεν αντιδράσει έγκαιρα και αποτελεσματικά η Πολιτεία ως κράτος δικαίου, ελλοχεύει ο κίνδυνος  να περιπέσουμε από την ανομία στο άλλο άκρο, στην κατάργηση των εγγυήσεων της ελευθερίας. Ιδού λοιπόν το πρώτο παράδειγμα που είναι το πανεπιστημιακό άσυλο. Το άσυλο απορρέει αμέσως από το Σύνταγμα και μάλιστα όχι μόνον ως εγγύηση υπέρ της ελεύθερης πανεπιστημιακής έρευνας και διδασκαλίας, αλλά και ως απόρροια του “πλήρως” αυτοδιοίκητου των ΑΕΙ. Το γεγονός ότι εκδηλώνονται ανεπίτρεπτα φαινόμενα βίας και εκφυλισμού στα πανεπιστήμιά μας, δεν επιτρέπεται να μας οδηγήσει στο άλλο άκρο. Υπάρχει η διεθνής πρακτική τα ίδια τα πανεπιστήμια να αναλαμβάνουν υπεύθυνα τη φύλαξή τους. Αυτήν πρέπει να εφαρμόσουμε. 

Το ίδιο πνεύμα διακρίνω όμως και στα θέματα των φυλακών και της μετανάστευσης. Και εδώ “πονάει χέρι, κόψει κεφάλι”. Εκχωρούμε το σύνολο των αρμοδιοτήτων σε ένα υπερυπουργείο, στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη.

Η μετανάστευση δεν είναι μόνον θέμα φύλαξης των συνόρων. ‘Υπάρχουν και οι αλλοδαποί που διαμένουν νόμιμα στη χώρα. Η κοινωνική ένταξη των ανθρώπων αυτών προϋποθέτει ένα πολύ σύνθετο και μακράς πνοής στρατηγικό σχέδιο που εκ των πραγμάτων εμπλέκει επί μονίμου βάσεως σχεδόν όλα τα υπουργεία. Πιστεύει κανείς στα σοβαρά τη διαβεβαίωση του αρμόδιου υπουργού ότι το τιτάνιο αυτό έργο μπορεί να αναληφθεί επιτυχώς από την άπαξ κάθε μήνα συνάντηση των γραμματέων των συναρμόδιων υπουργείων;

Το ίδιο πνεύμα πρυτάνευσε όμως και στο θέμα των σωφρονιστικών καταστημάτων. Ανομία πράγματι επικρατεί σε πολλές φυλακές της χώρας, Αλλά και εδώ η λύση δεν μπορεί να είναι η μετάθεση της αρμοδιότητας από το Υπουργείο Δικαιοσύνης στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Γιατί θεμελιώδης αρχή του σωφρονιστικού μας συστήματος είναι η κοινωνική επανένταξη των κρατουμένων. Και δεν νομίζω βεβαίως ότι το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη μπορεί ούτε κατ’ ελάχιστον να ανταποκριθεί σε αυτή την αποστολή.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, με αυτήν την Βουλή κλείνει ένας ιστορικός κύκλος.

Η χώρα μας βρέθηκε πολλές φορές στο χείλος του γκρεμού, κυρίως λόγω ανευθυνότητας του πολιτικού συστήματος. Κατάφερε όμως με πολύ μεγάλες θυσίες του Ελληνικού λαού να σταθεί όρθια. 

Χρωστάμε σε αυτόν τον λαό και ιδίως σε όσους επωμίστηκαν δυσανάλογα βάρη, κυρίως στους νέους ανθρώπους που αναζητούν αλλού την τύχη τους, χρωστάμε μια χώρα σύγχρονη, δίκαιη, με ανοιχτούς οικονομικούς και πολιτικούς θεσμούς, μια χώρα που δίνει ευκαιρίες, στην οποία ο καθένας και η κάθε μια μπορεί να δημιουργήσει, να δει το όνειρό του να γίνεται πραγματικότητα, να προκόψει.

Αυτή είναι η ευθύνη μας ως πολιτικό σύστημα και σ’ αυτήν οφείλουμε να ανταποκριθούμε.

Σας ευχαριστώ

Πληκτρολογήστε και πατήστε το enter.