Σε Κοινοβουλευτική Δραστηριότητα

Ομιλία Μιχάλη Κατρίνη στην Βουλή, επί του νομοσχεδίου για τον καθορισμό του εύρους της αιγιαλίτιδας ζώνης στη θαλάσσια περιοχή του Ιονίου.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, νομίζω ότι είναι απογοητευτικό, θα έλεγα και λυπηρό, αυτό που συνέβη σήμερα, σε μία κρίσιμη συγκυρία για τη χώρα, ίσως την κρισιμότερη των τελευταίων ετών, όπου  η εθνική ομοψυχία είναι ζητούμενη όσο ποτέ και μάλιστα είχαν διαμορφωθεί και συνθήκες ομοψυχίας τόσο στη συζήτηση στην Επιτροπή, όσο και στη χθεσινή συζήτηση στην Ολομέλεια, με πρωτοβουλία του Πρωθυπουργού και την αρωγή του Αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης όλη αυτή η συζήτηση να μετατρέπεται σε ένα μπαλάκι επίρριψης ευθυνών και μάλιστα με αναδρομή στο παρελθόν. Ο κ. Μητσοτάκης θυμήθηκε το 2011, όπου βεβαίως συνεργάτες του κ. Τσίπρα πρωταγωνιστούσαν τότε στην κάτω πλατεία, αλλά και ο ίδιος δεν πρέπει να ξεχνάει ότι το κόμμα του και η παράταξή του ήταν αυτοί που έδωσαν το αστικό άλλοθι σε ένα κίνημα αρχικά, το οποίο στην πορεία χειραγωγήθηκε για να οδηγηθούμε στις καταστάσεις και τα ευτράπελα, που αμφότεροι σήμερα καταδίκασαν με καθυστέρηση δέκα ετών.

Βλέπουμε την Κυβέρνηση να έχει στην πρώτη γραμμή το Δίκαιο της Θάλασσας, τη διεθνή νομιμότητα για τα ελληνοτουρκικά, όπως έκανε και η προηγούμενη κυβέρνηση πριν από τέσσερα χρόνια και η Νέα Δημοκρατία την κατηγορούσε για ενδοτισμό. Ως Αντιπολίτευση στα κάγκελα, ως Κυβέρνηση νομιμόφρονες και συνεπείς.

Και ενώ είναι συγκεκριμένα τα όρια δυνατοτήτων άσκησης εξωτερικής πολιτικής, τα όρια χρήσης της εξωτερικής πολιτικής για επικοινωνιακούς λόγους, δείχνουν ότι είναι απέραντα για τα κόμματα. Το λέω αυτό, γιατί ακούσαμε χθες τον Υπουργό Εξωτερικών να λέει ότι είναι η πρώτη επέκταση του εθνικού χώρου από το 1947, το επανέλαβε σήμερα ο Πρωθυπουργός, ο οποίος καταχειροκροτούμενος είπε για τρίτη φορά, αν δεν κάνω λάθος, σε αυτήν εδώ την Αίθουσα, ότι μεγαλώνουμε τη χώρα.

Μιας και γυρίσαμε τον χρόνο πίσω, να δούμε αν αυτή η στρατηγική που ακολουθεί σήμερα η Κυβέρνηση στα εθνικά θέματα μπορεί να συγκριθεί με τη στρατηγική πριν από είκοσι πέντε χρόνια. Και μιλάω για την περίοδο 1994-1995, όπου η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αποφασίζει εκτός από τη σθεναρή και αδιαπραγμάτευτη γραμμή για το δικαίωμα στα 12 ναυτικά μίλια, να επιχειρήσει επαναπροσδιορισμό των σχέσεων Ελλάδας-Τουρκίας, μεταβάλλοντας το πλαίσιο της αντιπαράθεσης από ελληνο-τουρκικό σε ευρω-τουρκικό, εκμεταλλευόμενη τη δυναμική της ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Συγκεκριμένα, στο πλαίσιο αυτό θα άρει το βέτο τον Μάρτιο του 1995 για την τελωνειακή ένωση της Τουρκίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση, λαμβάνοντας ημερομηνία για την έναρξη των διαπραγματεύσεων για την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, διασφαλίζοντας την πορεία της Κυπριακής Δημοκρατίας και αφετέρου το εγχείρημα μιας διαδικασίας εξευρωπαϊσμού, περιορισμού και, κατά το δυνατόν βεβαίως, ελέγχου της τουρκικής επιθετικότητας, χωρίς να κάνει πίσω σε ζητήματα κυριαρχίας και κυριαρχικών δικαιωμάτων. Η Ελλάδα θα κυρώσει, ταυτόχρονα, τη σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, ενεργοποιώντας την απόφαση της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης και το casus belli.

Είναι ακριβώς η περίοδος που ο Αντρέας Παπανδρέου θα κάνει τη γνωστή πολύσημη και βαρυσήμαντη παρέμβαση σε συνέντευξη Τύπου, της Συνόδου των Καννών, όπου θα μιλήσει για την Τουρκία, θέτοντας ευθέως και ζητήματα δημοκρατίας στην εξέλιξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η επόμενη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με τον Κώστα Σημίτη θα κινηθεί στην ίδια πολυδιάστατη κατεύθυνση, χωρίς παραχωρήσεις στην Τουρκία, αντιμετωπίζοντας δύσκολες καταστάσεις. Θυμάστε με την κρίση των Ιμίων τους Βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας που ωρυόμενοι διαμαρτύρονταν. Αλήθεια, αναρωτιέμαι, αν έρχονταν είκοσι πέντε χρόνια μετά και άκουγαν τον κ. Γεραπετρίτη να μιλάει για «κόκκινη» γραμμή στα 6 ναυτικά μίλια, ποια θα ήταν η αντίδρασή τους; Αν και υπήρχαν πιέσεις, όπως με τη Συμφωνία της Μαδρίτης, παρ’ όλα αυτά θα πετύχει στη Σύνοδο Κορυφής στο Ελσίνκι την απόφαση για ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας και θα δρομολογήσει τη διαδικασία διερευνητικών επαφών με την Τουρκία με ορίζοντα το 2004. Μια διαδικασία δυναμική, εξορθολογισμού διμερών σχέσεων, πολιτική υπεράσπισης της εδαφικής κυριαρχίας, κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας σε στεριά, θάλασσα και αέρα, στις δυναμικές τότε συνθήκες.

Δυστυχώς η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας του κ. Καραμανλή που ακολούθησε εφάρμοσε το λεγόμενο «δόγμα της ακινησίας», φεύγοντας από τη διαδικασία Ελσίνκι και κλείνοντας το παράθυρο ευκαιρίας που είχε ανοίξει η εξωτερική πολιτική των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ, πολιτική ακινησίας που είναι ακατάλληλη σε δυναμικές συνθήκες γεωπολιτικής και γεωοικονομικής κινητικότητας και αυτό φάνηκε στη συνέχεια. Η Τουρκία από το ’13 σταδιακά και εμφατικά από το ’16 κινείται μεταξύ εξωτερικής υπερεπέκτασης και βαθιάς εσωτερικής κρίσης. Η επιθετικότητά της έχει οξυνθεί κατακόρυφα και βεβαίως με διαρκείς στρατιωτικές προκλήσεις και παρεμβάσεις, οι οποίες ακούστηκαν σε αυτήν την Αίθουσα στη συζήτηση και τις δύο μέρες και βεβαίως με σαφείς εκδηλώσεις τουρκικού αναθεωρητισμού που στοχεύει στην αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης του μεγάλου ξεριζωμού του ’22, ένα δράμα της προσφυγιάς και του ξεριζωμού, που η ελληνική διπλωματία τότε με τον Ελευθέριο Βενιζέλο και πάλι επικεφαλής στις πολύμηνες διαπραγματεύσεις πέτυχε τη διατήρηση της κυριαρχίας της Ελλάδας στο Αιγαίο παρά τη στρατιωτική ήττα και αυτό πρέπει να το θυμόμαστε. Αυτό επιχειρεί η Τουρκία να ανατρέψει με τις ανιστόρητες διεκδικήσεις της.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ο διακηρυγμένος στόχος της Τουρκίας είναι μετά το τείχος της Λευκωσίας και τη διχοτόμηση της Κύπρου να οικοδομηθεί το τείχος και η διχοτόμηση του Αιγαίου στον 25ο μεσημβρινό, να αποκοπούν τα νησιά του Βορειοανατολικού Αιγαίου και των Δωδεκανήσων από την υπόλοιπη χώρα. Και γι’ αυτό αρνείται το Δίκαιο της Θάλασσας και βεβαίως μιλάει για την παράνομη θέση περί μη ύπαρξης υφαλοκρηπίδας.

Η Ελλάδα σήμερα όσο ποτέ έχει ανάγκη από μια πολυδιάστατη πολιτική στις σύγχρονες συνθήκες. Στο πλαίσιο αυτό θα πρέπει να επανεισάγει το ζήτημα των ελληνοτουρκικών ως τουρκικό πρόβλημα στις διεθνείς και ευρωπαϊκές συναντήσεις. Απαιτούνται πολύπλευρες συμμαχίες με χώρες της Μέσης Ανατολής, της Μεσογείου, των Βαλκανίων και βεβαίως συμφωνίες όπως αυτή που ποτέ δεν πήραμε επίσημη απάντηση, αμυντικής συνδρομής με τη Γαλλία σε περίπτωση τουρκικής προκλητικότητας, διεθνής παρέμβαση για τη διαρκή και απάνθρωπη εργαλειοποίηση του μεταναστευτικού-προσφυγικού από τη γείτονα χώρα, συμμετοχή σε διερευνητικές επαφές στη βάση της μίας και μόνης διαφοράς νομικού χαρακτήρα για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ. Τέλος, συστηματική προετοιμασία, διπλωματική, πολιτική, αμυντική για άσκηση του δικαιώματος κυριαρχίας για εφαρμογή των 12 μιλίων στο Αιγαίο.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το δικαίωμα στα 12 ναυτικά μίλια είναι ιστορικό δικαίωμα του ελληνικού λαού και όχι βεβαίως της άρχουσας τάξης, όπως απαράσκευα διατυπώνεται από μια, επιτρέψτε μου να πω, ψευτοαριστερή ρητορική. Τα 12 ναυτικά μίλια είναι δικαίωμα του ελληνικού λαού που όσο δεν ασκείται, τόσο αποδυναμώνεται και τόσο η άσκησή του γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη. Η ιστορία, η γεωγραφία και το Διεθνές Δίκαιο το ορίζουν και το διασφαλίζουν. Είναι πράξη ειρήνης, δημοκρατίας, δικαιοσύνης, νομιμότητας αλλά και ανάπτυξης. Τα υπόλοιπα που διατυπώνονται από τους γείτονές μας κινούνται στον παραλογισμό μιας τουρκικής παθολογίας, προϊόν μιας αυτοκρατορικής εποχής η οποία δεν υφίσταται εδώ και εκατό χρόνια και το ξήλωμα της οποίας είχε ξεκινήσει πριν από διακόσια χρόνια με τον ηρωικό αγώνα της Ελληνικής Επανάστασης.

Ευχαριστώ πολύ.

Πληκτρολογήστε και πατήστε το enter.

Bασίλης Κεγκέρογλου: «Ναι στην επέκταση των χωρικών υδάτων από 6 σε 12 μίλια αλλά κακώς δεν περιλήφθηκε η περιοχή έως ανατολικά της Κρήτης»Εισήγηση Δημήτρη Μπιάγκη στο ν/σ του υπ. Ναυτιλίας για τη Θαλάσσια Πολιτική στο νησιωτικό χώρο