Σε Κοινοβουλευτική Δραστηριότητα

Ομιλία Κώστα Σκανδαλίδη, Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου  ΚΙΝΑΛ στο  Νομοσχέδιο του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων «Εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, προστασία της ακαδημαϊκής ελευθερίας, αναβάθμιση του ακαδημαϊκού περιβάλλοντος και άλλες διατάξεις».

Κυρία Υπουργέ, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, είναι μία δύσκολη ημέρα. Νομίζω ότι οραματικές ομιλίες, γενικές διακηρύξεις, απολογισμοί για ολοκληρωμένες μεταρρυθμίσεις και αλλαγές που είναι αδιόρατες ακόμα και με το μικροσκόπιο δεν έχουν θέση με μια πραγματικότητα που είναι σκληρή και εκδικείται κάθε τέτοια πρόθεση και κάθε τέτοια διάθεση.

Συζητούμε τη νομοθετική σας πρωτοβουλία σε άλλη μία ημέρα δύσκολη για όλους μας, μετά την εξαγγελία ενός ακόμη lockdown, που θα δυσκολέψει ακόμη περισσότερο την κοινωνική μας ζωή και την οικονομία της χώρας.

Και στα δύο μεγάλα θέματα που πραγματεύεται το σχέδιο νόμου, δυστυχώς οι επιλογές σας είναι τραγικές και κονταροχτυπιούνται με τη συγκυρία που όλοι μας βιώνουμε. Είναι παράλογες, άκαιρες και προπαντός αναποτελεσματικές. Το χειρότερο είναι ότι υπαγορεύονται από τις δημοσκοπικές σας επιδόσεις και τις επικοινωνιακές σας ανάγκες και όχι από την πραγματική σας αγωνία να επιλύσετε χρονίζοντα προβλήματα.

Κυρία Υπουργέ, χθες ο Πρωθυπουργός κήρυξε ένα ακόμη lockdown και από σήμερα κλείνουν τα σχολεία. Στα αυτιά μας ηχούν οι πριν από μερικές ημέρες δηλώσεις σας σε ό,τι αφορά τον κορωνοϊό που δεν έχει καμία σχέση με τα σχολεία και, άρα, θα ήταν δραματικό να κλείσουν στη διάρκεια της πανδημίας τα σχολεία. Αν δεν απατώμαι έγιναν στον ΑΝΤ1 πριν από λίγες ημέρες. Πιστεύω ότι αυτό δείχνει μια έλλειψη αίσθησης της πραγματικότητας και της τραγικότητας των στιγμών.

Οι μαθητές της Γ΄ Λυκείου με εξ αντικειμένου ελλιπή εκπαίδευση, με λειψές γνώσεις σε μία τραγικά δύσκολη χρονιά, με ανασφάλεια για μία από τις κρισιμότερες περιόδους της ζωής τους, επιβαρύνονται από νέους γρίφους: Πώς θα διαλέξουν τη σχολή, πώς με νέους αλγόριθμους θα ανακαλύψουν τη βάση εισαγωγής, πώς θα συμπληρώσουν το μηχανογραφικό και το χειρότερο, πόσες χιλιάδες θα μείνουν έξω από τα πανεπιστήμια.

Εν μέσω πανδημίας αποφασίσατε για άλλη μία φορά να εφαρμόσετε την πολιτική του «ράβε-ξήλωνε» και αυτό το βαφτίζετε μεταρρύθμιση, μια δήθεν μεταρρύθμιση στον πιο ακατάλληλο χρόνο, με τον πιο πρόχειρο τρόπο, που οδηγεί στα χειρότερα δυνατά αποτελέσματα.

Ποια θα ήταν μια πραγματική μεταρρύθμιση; Αυτή που θα έπιανε το νήμα ξανά από τον ν. 4009/2011, τον νόμο που ο σημερινός Πρωθυπουργός χαρακτήρισε τότε «γενναίο βήμα προς τα εμπρός» και που οι μετέπειτα κυβερνήσεις έθεσαν στο περιθώριο δυστυχώς. Θα άλλαζε τους όρους εισαγωγής, θα έδινε στις εξετάσεις το μέτρο που τους ανήκει, θα έκρινε τον μαθητή σε μια πορεία μάθησης και τις πραγματικές του γνώσεις και επιδόσεις, να μην εξαρτάται η ζωή του, η ψυχολογία του, η κρίση του, η ποσότητα και η ποιότητα των γνώσεων του μόνο από τις εξετάσεις ή από μία βάση εισαγωγής. Επίσης, θα έδινε προτεραιότητα σε μια πραγματική αναβάθμιση του λυκείου. Θα συνόδευε τη μαθησιακή διαδικασία της Γ΄ Λυκείου με την προετοιμασία της εισόδου στο πανεπιστήμιο. Θα του χορηγούσε το εθνικό απολυτήριο πιστοποιητικό εισόδου και θα οριοθετούσε την Τράπεζα Θεμάτων πάνω στα οποία θα εξεταστεί. Με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσε να αναβαθμιστεί το επίπεδο των εισακτέων στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Αυτή ήταν και είναι η δική μας εναλλακτική πρόταση.

Αυτό, όμως, απαιτεί βαθιές τομές και χρόνο, που έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με τις επικοινωνιακές προτεραιότητες και τις ανάγκες μιας εξουσίας που μεταρρυθμίζει τις βάσεις εισαγωγής στο μηχανογραφικό την παραμονή των εξετάσεων, σπέρνοντας την ανασφάλεια και την απόγνωση στον μαθητή και οδηγώντας σημαντικό ποσοστό έξω από τα πανεπιστήμια.

Ο αποτυχών έτσι φοιτητής θα πληρώσει, κατά κανόνα, ένα υποβαθμισμένο κολλέγιο, θα πάρει εύκολα ένα πτυχίο αναντίστοιχο με τις πραγματικές του γνώσεις και θα ανταγωνιστεί στην αγορά εργασίας, αφού θα έχει πτυχίο ισότιμο, με βάση την πολιτική σας, με το δημόσιο πανεπιστήμιο. Αυτό δεν λέγεται μεταρρύθμιση. Μάλλον με απορρύθμιση μοιάζει. Και ασφαλώς είναι ίδιο των αποφάσεων που εσείς παίρνετε.

Πάμε τώρα στο δεύτερο θέμα, μεγάλο θέμα, την πανεπιστημιακή αστυνομία.

Ο καλός μου ο συνάδελφος, ο Γιώργος ο Μουλκιώτης, εχθές έφερε στην επιφάνεια μία ομιλία του κ. Μητσοτάκη πριν από δέκα χρόνια ακριβώς, από την οποία θέλω να πω μονάχα μία μικρή παράγραφο. Έλεγε τότε ο κ. Μητσοτάκης για τον σχετικό νόμο του 2011: «Το δεύτερο σημαντικό στοιχείο αυτού του νομοσχεδίου είναι ότι δίνει πολύ μεγαλύτερη ευελιξία στα πανεπιστήμια να ρυθμίσουν τα του οίκου τους. Το αυτοδιοίκητο των πανεπιστημίων, κατά την άποψή μου, είναι ένας μύθος. Για ποιο αυτοδιοίκητο μιλάμε, όταν για κάθε απόφαση που πρέπει να πάρει το ελληνικό πανεπιστήμιο, είτε είναι μεγάλο είτε είναι μικρό, πρέπει να πάρει την έγκριση του Υπουργείου Παιδείας; Άρα το αυτοδιοίκητο, το οποίο είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο, επί της ουσίας δεν το υπεράσπισε ο κοινός νομοθέτης και καλά κάνετε αυτήν τη στιγμή και δίνετε μεγαλύτερη δυνατότητα στα πανεπιστήμια να ρυθμίσουν τα του οίκου τους».

Πέρυσι σε αυτήν την Αίθουσα ο κ. Χρυσοχοΐδης είπε ότι στα πανεπιστήμια δεν έχει θέση ούτε η αστυνομία ούτε η ανομία.

Σήμερα εγκαθιδρύετε μετά βαΐων και κλάδων την πανεπιστημιακή αστυνομία.

Ποιο ήταν το πρόσωπο και ποιο είναι το προσωπείο κανείς δεν μπορεί να το διακρίνει εύκολα, γιατί υπάρχει τόσο πολύ μεγάλη απόσταση ανάμεσα στη μία άποψη που διατυπώθηκε την πρώτη φορά και στην πολιτική που ακολουθείτε σήμερα.

Ο νόμος για το άσυλο δεν ήταν η πανάκεια που λύνει όλα τα προβλήματα; Εδώ έγινε μια τεράστια συζήτηση και με μεγάλες συγκρούσεις, έγιναν τα επεισόδια με τον πρύτανη και γενικότερα διάφορες πράξεις ανομίας στα πανεπιστήμια. Δικαιολογημένα η κοινή γνώμη διαμορφώθηκε στη συντριπτική της πλειοψηφία υπέρ του να καθαριστεί το πανεπιστήμιο. Άλλη μία δημοσκοπική επίδοση που καθοδηγεί τις πράξεις σας, τις πρωτοβουλίες σας. Πονάει δόντι, κόβεις κεφάλι! Ας βάλουμε την αστυνομία να λύσει το πρόβλημα.

 Θα ήθελα στο σημείο αυτό, αγαπητοί συνάδελφοι, να κάνω μία παρένθεση. Υπάρχει πρόβλημα στο πανεπιστήμιο; Η μία πλευρά λέει για το πόσο καλά είναι τα πράγματα και ότι τα φαινόμενα της ανομίας είναι σποραδικά και δεν χαρακτηρίζουν το ελληνικό πανεπιστήμιο και μάλιστα, αναβαθμίζεται. Άκουσα εχθές ότι πήγε στην εκατοστή ογδοηκοστή έκτη θέση, ενώ για κάποιον άλλον συνάδελφο από τη Νέα Δημοκρατία είναι στην τετρακοσιοστή ογδοηκοστή.

Ικανοποιούν κανέναν αυτοί οι αριθμοί; Εμένα δεν με ικανοποιεί κανένας. Δεν υπάρχει ανομία; Προφανώς και υπάρχει. Δεν υπάρχει στρέβλωση στη σχέση καθηγητών και παρατάξεων; Προφανώς και υπάρχει. Δεν υπάρχει επιλεκτική αντιμετώπιση της ελεύθερης διάδοσης των ιδεών, της εμποδισμένης γνώσης; Προφανώς και υπάρχει. Το πανεπιστήμιο έκανε βήματα σοβαρά εν τω μεταξύ και ενώ όλα αυτά τα φαινόμενα υπάρχουν. Το διδακτικό προσωπικό του έκανε προόδους, φοιτητές που βγαίνουν από αυτό διαπρέπουν σε επίπεδο γνώσεων. Κανένας διασυρμός δεν είναι αποδεκτός.

Το 1982 εγκαταστάθηκε το δημοκρατικό πανεπιστήμιο, φέρνοντας το τέλος μιας εποχής που σημαδεύτηκε από τη χούντα και τα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Όμως από το ’80 -για εμάς που ισχυριζόμαστε ότι είμαστε προοδευτικοί- η ΕΦΕΕ δεν ξανάβγαλε πρόεδρο. Οι παρατάξεις αναμασούν τα ίδια συνθήματα. Το Πολυτεχνείο γιορτάζεται με τον ίδιο τρόπο.  Τα ταμπού παραμένουν ακλόνητα. Και επειδή είπα «οι παρατάξεις», να πω, επειδή άκουσα προηγουμένως συνάδελφο καλό από τη Νέα Δημοκρατία να λέει περί ηγεμονίας Αριστεράς και Δεξιάς, ότι ελπίζω να μην πιστεύει κανείς από εσάς, κύριοι συνάδελφοι της Νέας Δημοκρατίας, ότι η ΔΑΠ ήταν μία παράταξη που αγωνιούσε όλα αυτά τα χρόνια για την εξυγίανση του πανεπιστημίου!

Θα σκύψουμε στο πρόβλημα στην ουσία του. Θα κάνουμε λάθος όσοι παριστάνουμε τον προοδευτικό να στρουθοκαμηλίζουμε. Και εδώ έχουν γίνει προσπάθειες μεταρρύθμισης κατά καιρούς που μπορεί μεν να μην ολοκληρώθηκαν, άφησαν όμως κάποια θετικά σημάδια.

Και τώρα αντί να κάνουμε έναν απολογισμό, αντί να διαμορφώσουμε όρους εθνικής συνεννόησης, αντί να αξιοποιήσουμε τα θετικά και να ανατρέψουμε τα αρνητικά έρχεστε, κύριοι της Κυβέρνησης, και δίνετε τάχα λύση με το σπαθί του Αλέξανδρου.

Όμως για να επανέλθουμε στον λόγο του Πρωθυπουργού εκείνης της εποχής, πριν από δέκα χρόνια. Λέει ο κ. Μητσοτάκης: «Νομίζω ότι κανένας τομέας της ελληνικής ζωής, κοινωνικής και δημόσιας, δεν έχει φάει περισσότερα σκαμπίλια ως αποτέλεσμα της έλλειψης συνεννόησης από τον τομέα της παιδείας, η οποία δυστυχώς βρέθηκε διαχρονικά στον κυκλώνα μιας σκληρής εξωκομματικής αντιπαράθεσης».

Ποιο είναι το πραγματικό πρόσωπο του Πρωθυπουργού; Αυτό του πολιτικά φιλελεύθερου και συναινετικού ή αυτού που σήμερα νομοθετεί αυταρχικά και εναντίον όλων, εναντίον της απόφασης της ολομέλειας των πρυτάνεων, εναντίον της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας των Αστυνομικών, εναντίον διακεκριμένων στελεχών της συντηρητικής παράταξης που διαφωνούν με την πανεπιστημιακή αστυνομία και κυρίως εναντίον του συνόλου σχεδόν των κομμάτων της Aντιπολίτευσης;

Μας αρέσει συχνά η σύγκριση με τα πρότυπα πανεπιστήμια. Εκεί, στο Κέιμπριτζ ας πούμε, δεν σε υποδέχεται ο αστυνομικός. Σε υποδέχεται ο υπάλληλος, που ζητάει την ταυτότητά σου και τον λόγο που πας εκεί. Δεν διανοείται κανείς όμως μέσα στο πανεπιστήμιο να ποινικοποιήσει τις ιδέες, να διώξει τους ομιλητές, να τραμπουκίσει πάνω στην ελευθερία διάδοσης των ιδεών και πάνω στην απόλυτη δυνατότητα που έχει αυτός ο χώρος να κατοχυρώνει αυτή την ελευθερία.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ο χώρος της παιδείας είναι ο κατεξοχήν χώρος που τραυματίστηκε από αυταρχικές και αποσπασματικές πολιτικές, ο χώρος που απαιτεί εδώ και τώρα μια μακρόπνοη και συμφωνημένη στρατηγική.

Εμείς νιώθουμε την υποχρέωση, ως Κίνημα Αλλαγής, και εδώ στο συγκεκριμένο και υπαρκτό πρόβλημα να κάνουμε τη συγκεκριμένη και ρεαλιστική μας πρόταση: Να δημιουργήσουμε μέσα στο πανεπιστήμιο αυτοτελή υπηρεσία φύλαξης και προστασίας, με αξιοκρατική επιλογή και εκπαίδευση του προσωπικού της, που θα υπάγεται στις πρυτανικές αρχές. Να συνεργάζεται με τις αστυνομικές και τις λοιπές δημόσιες αρχές και υπηρεσίες για την αμελλητί πρόληψη και καταστολή εγκληματικών ενεργειών βάσει συγκεκριμένου πρωτοκόλλου. Να κατοχυρωθεί η είσοδος και η έξοδος προσώπων με την επίδειξη της ταυτότητας.

Ένα πανεπιστήμιο που για να ορίσει τα πειθαρχικά του όργανα αποφασίζει και διατάζει ο Υπουργός Παιδείας, που για να προστατέψει τον χώρο του εντέλλεται ο Υπουργός Δημόσιας Τάξης δεν είναι αυτοδιοικούμενος θεσμός, αλλά είναι υπηρέτης κυβερνητικών εντολών.

Είναι αδύνατο, για λόγους αρχής, να συμφωνήσουμε σε ένα τέτοιο βήμα οπισθοδρόμησης για αυτόν τον κρίσιμο θεσμό για την πορεία και το μέλλον του τόπου.

Πληκτρολογήστε και πατήστε το enter.

Νάντια Γιαννακοπούλου: «Ερώτηση για υπόθεση τυχόν εμπλοκή ηθοποιού - σκηνοθέτη σε κύκλωμα trafficking σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων, με βάση δημοσίευμα στο protothema.gr»Καθυστερημένη και ανεπαρκής αντίδραση της κυβέρνησης στα προβλήματα της διώρυγας Κορίνθου