Σε Κοινοβουλευτική Δραστηριότητα

«Το πολιτικό μας σύστημα άρχισε να ενηλικιώνεται, όταν έπαψε να πιστεύει στα ‘’λεφτόδεντρα’’ και τον εκβιασμό»

Για την ανάγκη τροποποίησης του άρθρου 32 του Συντάγματος, σχετικά με την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας και την αποσύνδεση της όλης διαδικασίας, από το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών, μίλησε από το βήμα της Ολομέλειας η βουλευτής του Κινήματος Αλλαγής ν. Λάρισας Ευαγγελία Λιακούλη, κατά τη τρίτη ημέρα της συζήτησης των αναθεωρητέων διατάξεων του Συντάγματος. 

Σε αυτό το πλαίσιο, η Λαρισαία πολιτικός απευθυνόμενη στους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ προέβη σε μια εκτεταμένη ιστορική αναδρομή των δραματικών γεγονότων που ακολούθησαν τις πρόωρες εκλογές του 2015, εξαιτίας της μη συμφωνίας της Βουλής στο πρόσωπο του Προέδρου της Δημοκρατίας: 

«Τι να πρωτοθυμηθώ; Το ψευδεπίγραφο δημοψήφισμα με το ακατανόητο ερώτημα που τέθηκε στους Έλληνες πολίτες…; Τα capital controls που ακολούθησαν, με τους πολίτες να ξεροσταλιάζουν στα ATM, προκειμένου να εξασφαλίσουν τη ‘’χρηματική δόση’’ της ημέρας, ύψους 60 ευρώ; Το ‘’mail Χαρδούβελη’’ που άρχισε να φαίνεται σαν απλή ασπιρίνη, μπροστά στην βαριά ‘’χημειοθεραπεία’’ που ετοιμάζατε με το τρίτο Μνημόνιο;», ρώτησε χαρακτηριστικά από το βήμα της Βουλής.

Η βουλευτής Λάρισας κατέληξε, ωστόσο, πως ακόμη κι έτσι, το πολιτικό σύστημα της χώρα και ιδίως η Αξιωματική Αντιπολίτευση φαίνεται να ενηλικιώνονται, ιδίως από την στιγμή που οι πολίτες αντιλήφθηκαν πως «οι ‘’νέοι’’, δεν διέθεταν ούτε ‘’λεφτόδεντρα’’, ούτε νέους τρόπους εκβιασμού των οικονομικών μας εταίρων, όπως υπόσχονταν, κι ότι ούτε τα Μνημόνια τελικά σκίστηκαν με ένα νόμο κι ένα άρθρο».

Κλείνοντας την τοποθέτησή της η Ευαγγελία Λιακούλη αναφέρθηκε σε εύλογη πρόταση συνταγματικής τροποποίησης, που δεν έγινε αποδεκτή από τη ΝΔ, του τέως βουλευτή του Κινήματος Αλλαγής, κ. Δημήτρη Κρεμαστινού, με την οποία προβλεπόταν ορισμός αναπληρωτή Πρωθυπουργού, σε περίπτωση βαριάς ασθένειας του εκάστοτε Πρωθυπουργού, για την αποφυγή καταστάσεων όπως της περιόδου 1995 – 1996.

«Καλώ τους συναδέλφους της ΝΔ να το ξανασκεφτούν στη βάση του ότι η ανθρώπινη κατάσταση είναι απολύτως εύθραυστη, κι ότι κανείς μας δεν έρχεται σε αυτόν τον κόσμο με εγγύηση 4ετούς αδιάλειπτης υγείας· ούτε καν ένας Πρωθυπουργός», είπε κλείνοντας την τοποθέτησή της .

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της τοποθέτησης:

Υπάρχει ένα μόνιμο μοτίβο, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, στην πολιτική ζωή της χώρας: η διαρκής εκλογολογία.

Ένας εθισμός στην ίδια τη διαδικασία των εκλογικών αναμετρήσεων, στην προσμονή τους ή στους υπολογισμούς των αποτελεσμάτων τους.

Δεν έχει σημασία πόσο καινούρια είναι μια κυβέρνηση.

Δεν έχει σημασία αν μετράει μήνες – όπως η τωρινή – ή χρόνια.

Όλο το πολιτικό σύστημα, η πλειοψηφία των ΜΜΕ, οι απλοί πολίτες στους χώρους εργασίας, στους χώρους διασκέδασης, στα σπίτια τους, σκέφτονται, εκφράζονται και δρουν με το χέρι στο κουμπί του «εκλογικού reset».

Προφανώς, η δημοκρατική διαδικασία περνάει οπωσδήποτε και από την διαδικασία των εκλογών, αλλιώς Δημοκρατία δεν είναι…

Ως συνήθως, όμως, εμείς, ως λαός εξόχως μεσογειακός, συναισθηματικός, αυθόρμητος, γεμάτος ταπεραμέντο –  οξυδερκέστατος κατά τ’ άλλα – αλλά και ανυπόμονος και αρνούμενος να υποταχτεί στις συνήθεις θεσμικές νόρμες των υπόλοιπων Ευρωπαίων και της σταθερότητας που συνήθως τους διακρίνει, διαφέρουμε.

Και αν εξαιρέσουμε τη γειτονική μας Ιταλία, η οποία μας ανταγωνίζεται στα ίδια στη συχνότητα των εκλογικών αναμετρήσεων, διαφέρουμε από τις υπόλοιπες Δημοκρατίες του Δυτικού κόσμου, πολύ.

Με τη σημερινή δέσμη τροποποιούμενων διατάξεων του Συντάγματος κάνουμε, ευτυχώς, κάτι γι’ αυτό.

«Σκοτώνουμε» ένα κομμάτι του «πολιτικού αυθορμητισμού» μας, προκειμένου να αποκτήσουμε έναν ορθολογικότερο εκλογικό κύκλο.

Προφανώς, η τροποποίηση των παραγράφων 4 και 5 του άρθρου 32, για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, δεν θα μας σώσει ολοκληρωτικά από την αγαπημένη μας συνήθεια, δηλαδή την διακοπή του έργου μιας κυβέρνησης πριν την συμπλήρωση 4ετίας, αποτελεί ωστόσο ένα κάποιο βήμα…

Και δεν θα μπορούσε ένα γίνει αλλιώς, δεδομένης της πολύ πρόσφατης πολιτικής ιστορίας μας.

Και αναφέρομαι βεβαίως στα δραματικά γεγονότα του χειμώνα του 2014 – 2015, αλλά και αργότερα.

Αναφέρομαι δηλαδή στην πρόσφατη πολιτική ιστορία του τόπου…

Όπου αίφνης, διακόπηκε μια περίοδος εξαιρετικά σημαντική για την τότε προσπάθεια που κατέβαλλε η χώρα, προκειμένου να ορθοποδήσει και να γλιτώσει από το βραχνά της χρεοκοπίας, όπως κι από το βραχνά των Μνημονίων, που αναπόφευκτα την συνόδευαν.

Μια περίοδος κατά την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ και οι πολιτικοί σύμμαχοί του, εκμεταλλευόμενοι στο έπακρο θεσμικά κενά του Συντάγματος – ή αν θέλετε διατάξεις που αναφέρονταν σε άλλες, σταθερότερες και λιγότερο επικίνδυνες πολιτικές εποχές – κατάφεραν να αναρριχηθούν στην εξουσία, με ό,τι αυτό συνεπάγονταν για την Ελλάδα. 

Οι συνέπειες αυτής της κυβερνητικής εναλλαγής πολλές, κι όχι συνηθισμένες.

Θυμόμαστε όλοι την ατιμωτική αποπομπή της προηγούμενης κυβέρνησης.

Αμέσως μετά, θυμόμαστε τις λατινοαμερικάνικου τύπου, «λαϊκές» φιέστες υποστήριξης της νέας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στην πλατεία Συντάγματος, ενόψει της διαπραγμάτευσης νέων όρων με τους Εταίρους μας.

Θυμόμαστε τη σημειολογία των εμπριμέ πουκάμισων του τότε «τσάρου» της οικονομίας κ. Βαρουφάκη – νυν ορκισμένου εχθρού σας – και τις αναλύσεις για την σπουδαιότητά τους στα EUROGROUP και τα EURO WORKING GROUP, όπου παίζονταν στα ζάρια από πλευράς της ελληνικής εκπροσώπησης οι τύχες και το μέλλον της χώρας.

Τι να πρωτοθυμηθώ;

Το ψευδεπίγραφο δημοψήφισμα με το ακατανόητο ερώτημα που τέθηκε στους Έλληνες πολίτες, του οποίου το αποτέλεσμα δεν διστάσατε να απεμπολήσετε και να χρησιμοποιήσετε κατά το δοκούν, ακόμη κι εσείς, οι εμπνευστές του, από την στιγμή που το ερώτημα δεν έβγαζε νόημα, ούτε καν για εσάς.

Θυμόμαστε τα capital controls που ακολούθησαν, με τους πολίτες να ξεροσταλιάζουν στα ATM, προκειμένου να εξασφαλίσουν τη «χρηματική δόση» της ημέρας, ύψους 60 ευρώ.

Τη συνεπακόλουθη κατάρρευση κάθε είδους εμπορικής – επιχειρηματικής δραστηριότητας για ικανό διάστημα, μέχρι να εξανεμιστούν όλα τα οικονομικά πλεονεκτήματα που είχαν καταφέρει με τις θυσίες του ελληνικού λαού οι προηγούμενοι.

Το έστω +0,5% της ανάπτυξης, που ωστόσο ποτέ δεν καταφέραμε να δούμε αν θα γιγαντώνονταν – που όλα έδειχναν πως αυτό θα γινόταν – αφού ακολουθήθηκε από τα δικά σας -1,5% και -2% των επόμενων ετών. 

Τότε που το «mail Χαρδούβελη» άρχισε να φαίνεται σαν απλή ασπιρίνη, μπροστά στην βαριά «χημειοθεραπεία» που ετοιμάζατε με το τρίτο Μνημόνιο.

Την «επονείδιστη» κυρία Πρόεδρο της τότε Βουλής και τον απόλυτο ευτελισμό των κοινοβουλευτικών διαδικασιών, μέσα από τα θεσμικά της «καψόνια» που ξεκινούσαν τα ξημερώματα.

Τις εικόνες ντροπής βουλευτών να κοιμούνται το πρωί πάνω στα έδρανα της Ολομέλειας εξαντλημένοι.

Θυμόμαστε το τρίτο, σκληρότερο Μνημόνιο να είναι ante portas και εσάς κυρίες και κύριοι της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης να προβαίνετε σε αλλεπάλληλες κυβιστήσεις, προκειμένου να δικαιολογήσετε τα αδικαιολόγητα – πρωτίστως στους εαυτούς σας. 

Ευτυχώς, όλα αυτά πέρασαν.

Η «βαλβίδα της χύτρας» της λαϊκής οργής, έναντι του «παλαιού πολιτικού συστήματος» αποσυμπιέστηκε.

Αποσυμπιέστηκε όταν οι πολίτες διαπίστωσαν ότι οι «νέοι», δεν διέθεταν ούτε «λεφτόδεντρα», ούτε νέους τρόπους εκβιασμού των οικονομικών μας εταίρων, όπως υπόσχονταν.

Όταν τα Μνημόνια δεν σκίστηκαν ούτε με ένα νόμο, ούτε με ένα άρθρο.

Όταν η πλειοψηφία των πολιτών κατάλαβε πως η χώρα έπρεπε να παραμείνει εντός δυτικής, εντός ευρωπαϊκής πραγματικότητας, φάνηκε ότι έτσι άρχισε και η δική σας πολιτική ενηλικίωση.

Μιλώ βέβαια με σχετικούς, κι όχι απόλυτους όρους, ενθυμούμενη τις φωνές, τι οιμωγές και τον σαματά που προκαλέσατε, σήμερα το πρωί, όταν διαμαρτυρόσασταν σε ένσταση περί αντισυνταγματικότητας.

Πραγματικά αξίζει τα συγχαρητήριά μας η πρότασή σας…

Πραγματικά;

Πως την σκεφτήκατε;

Βέβαια η πολιτική σας ενηλικίωση μας κόστισε κάτι παραπάνω, 60 – 70 δις ευρώ σύμφωνα με συντηρητικούς υπολογισμούς, γύρω στα 100 δις ευρώ – λένε άλλοι…

Εν πάση περιπτώσει ένα θεσμικό κενό στο Σύνταγμα, μια πεπαλαιωμένη διάταξη – για αυτό τα θυμίζω όλα αυτά – μας κόστισε κάπου τόσο.

Φαίνεται πως έστω και δύσκολα, σταδιακά ενηλικιωνόμαστε, ως πολιτικό σύστημα.

Η δύσκολη ενηλικίωση είναι ίδιον των ατίθασων παιδιών, τολμώ να πω ότι είναι μάλλον και ίδιον των ατίθασων λαών, όπως εμείς…

Αυτό θεραπεύουμε σήμερα, με την τροποποίηση του άρθρ. 32, παρ. 4 και 5 του Συντάγματος, και ευτυχώς το θεραπεύουμε από κοινού, κι ας μη γίνονται δεκτές οι περαιτέρω προτάσεις του Κινήματός μας, που θα συνιστούσαν ακόμη αποτελεσματικότερες ασφαλιστικές δικλείδες, προς αποφυγή όλων όσων προηγουμένως αναφέρθηκαν.

Εν τάχει περνώ και σε ορισμένες από τις υπόλοιπες τροποποιούμενες διατάξεις των σημερινών ενοτήτων, που τίθενται υπό αναθεώρηση.

Ξεχωρίζω το άρθρ. 68, παρ. 2, που αφορά την ύψιστη μορφή του κοινοβουλευτικού ελέγχου, δηλαδή τη συγκρότηση εξεταστικών επιτροπών. 

Η πρόταση αναθεώρησης ψηφίστηκε κατά την αντίστοιχη διαδικασία της προηγούμενης, προτείνουσας Βουλής από 247 Βουλευτές. 

Συνεπώς, η συγκεκριμένη διάταξη θα αναθεωρηθεί. 

Έτσι οι εξεταστικές επιτροπές μπαίνουν ως εργαλείο κοινοβουλευτικού ελέγχου και στην φαρέτρα της αντιπολίτευσης, με τις αναγκαίες βέβαια θεσμικές διαβεβαιώσεις ότι η σύστασή τους δεν θα οδηγήσει στην πληθωρική χρήση του θεσμού και άρα στο μοιραίο ευτελισμό του.

Ο περιορισμός των δύο μόνο προτάσεων από πλευράς αντιπολίτευσης, που θα γίνονται δεκτές σε κάθε κοινοβουλευτική περίοδο, είναι μια επιλογή σοβαρότητας, μια επιλογή που θα οδηγήσει στο προσεκτικό «ζύγισμα» κάθε είδους αμετροέπειας.

Και λιγότερες κορώνες, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, συνεπάγονται λιγότερη πόλωση.

  • Άλλο ένα δείγμα της μερικής ενηλικίωσης του πολιτικού μας συστήματος –

Προχωράω και στο άρθρ. 37, παρ. 2 – αίτημα του ΣΥΡΙΖΑ – που ζήτησε να αποτελεί προϋπόθεση για το διορισμό ενός Πρωθυπουργού η βουλευτική του ιδιότητα – μια τροποποίηση με την οποία ως Κίνημα διαφωνούμε.

Και διαφωνούμε, διότι δεν μπορούμε να επιτρέψουμε σε μια ιδεοληψία να θεσμοθετηθεί σε συνταγματικό επίπεδο, μειώνοντας την ευελιξία της Δημοκρατίας να βρίσκει λύσεις, σε περιπτώσεις πολιτικού αδιεξόδου.

Σε κάθε περίπτωση, άλλωστε, η εμπιστοσύνη της Βουλής σε ένα κυβερνητικό σχήμα είναι κατά την άποψή μας επαρκής από μόνη της, ανεξαρτήτως της πολιτικής ιδιότητας του επικεφαλής της.

Άλλωστε και η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ φέρει μόνο χαρακτηριστικά πολιτικού ρεβανσισμού, ως προς το πρόσωπο του κ. Λουκά Παπαδήμου συγκεκριμένα.

Σε περιπτώσεις «μαζικής παράκρουσης» της πλειοψηφίας των βουλευτών, όπως συνέβη το 1936, η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ ουδόλως θα εμπόδιζε την ανάληψη της Πρωθυπουργίας από έναν πολιτικό τύπου Μεταξά, ο οποίος – θυμίζω – όταν κατέλυσε το δημοκρατικό πολίτευμα – με την σύμφωνη γνώμη της τότε Βουλής – ήταν και ο ίδιος βουλευτής και αρχηγός ενός μικρού κόμματος.

Καλώς λοιπόν δεν συναινούμε ως Σώμα σε μια τέτοια πρόχειρη και άσκοπη πρόταση…

Στην ίδια πρόχειρη λογική κινούνται και οι προτάσεις  αναθεώρησης των άρθρ. 38, παρ. 1 και 84, παρ. 2 του Συντάγματος περί «δημιουργικής» πρότασης δυσπιστίας.

Ενός θεσμού που μπορεί μεν να έχει χρησιμοποιηθεί με επιτυχία σε άλλα κοινοβούλια, όπως αυτό της Γερμανίας, ωστόσο, λόγω των ειδικών χαρακτηριστικών του δικού μας πολιτεύματος, θα αποτελούσαν απλώς έναν ψευδεπίγραφο «νεωτερισμό», χωρίς ουσιαστική βάση εφαρμογής.

Άλλωστε, οι όντως καλές πρακτικές του εξωτερικού δεν μπορούν να έχουν a priori πρακτική αξία στα καθ’ ημάς, παρά μόνο αν εισάγονται στοχευμένα, παρά μόνο αν «κουμπώνουν» στην δική μας πραγματικότητα.

Κι έρχομαι τέλος και σε μια διάταξη, του τέως συναδέλφου μας, κ. Δημήτρη Κρεμαστινού, η οποία στην προτείνουσα Βουλή συγκέντρωσε 159 ψήφους, επειδή δεν έγινε αποδεκτή από τη ΝΔ.

Θεωρώ πως κάνετε λάθος.

Κι όμως, όπως ο κ. καθηγητής είχε υποστηρίξει, το να προβλέπεται σε περίπτωση αδυναμίας εκτέλεσης των πρωθυπουργικών καθηκόντων από τον Πρωθυπουργό για λόγους υγείας, ο ορισμός αναπληρωτή Πρωθυπουργού, δεν είναι μια κακή πρόταση. 

Το υπόβαθρο αυτής της πρότασης δεν είναι άλλο, από τα γεγονότα 1995-1996 με την σοβαρότατη ασθένεια του τότε πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου.

Καλώ τους συναδέλφους της ΝΔ να το ξανασκεφτούν στη βάση του ότι η ανθρώπινη κατάσταση είναι απολύτως εύθραυστη, κι ότι κανείς μας δεν έρχεται σε αυτόν τον κόσμο με εγγύηση 4ετούς αδιάλειπτης υγείας· ούτε καν ένας Πρωθυπουργός.

Ευχαριστώ.

Πληκτρολογήστε και πατήστε το enter.

ΔΕΥΤΕΡΟΛΟΓΙΑ ΦΩΦΗΣ ΓΕΝΝΗΜΑΤΑ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΕΠΙ ΤΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΗΣ ΕΡΩΤΗΣΗΣ ΤΗΣ ΣΤΟΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ-ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ