Σε Άρθρα – Απόψεις

ΑΛΗΘΙΝΕΣ ΓΕΦΥΡΕΣ

Η συζήτηση που έχει ξεσπάσει για τις σχέσεις Κεντροαριστεράς και ΣΥΡΙΖΑ προφανώς έχει ενδιαφέρον. Κατά αρχάς γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ αφήνει πίσω του την «παιδική ασθένεια του κομμουνισμού», τον αριστερισμό, που ζήσαμε στην ριζοσπαστική  και «κινηματική» του περίοδο. Ύστερα γιατί σε όλη την Ευρώπη έχει φουντώσει ο σχετικός διάλογος. Τα προβλήματα όμως εντοπίζονται στο ΠΩΣ γίνεται αυτός ο διάλογος. Ποια είναι δηλαδή η ορθή διαδικασία. Ας ξεκινήσουμε από το τι δεν πρέπει να γίνει. Για να μην βλέπει ο προοδευτικός κόσμος  μόνο ίντριγκες.

ΠΡΩΤΟΝ. Ο τρόπος του διαλόγου δεν μπορεί να θυμίζει τις μεθόδους του άλλοτε κυβερνητικού ΠΑΣΟΚ προς τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Δηλαδή εξατομικευμένες χρησιμοποιήσεις στελεχών. Αντίληψη διεμβολισμού και κατακερματισμού. Η τακτική αυτή έχει απολύτως βραχύβια κέρδη. Πολώνει και δεν διαμορφώνει συνθήκες συγκλίσεων με ορούς κομμάτων και κοινωνίας.

ΔΕΥΤΕΡΟΝ. Δεν μπορεί να στηρίζεται σε συλλογικά σχήματα που διαμεσολαβούν (αν.. διαμεσολαβούν) ανάμεσα  στα  πολιτικά κόμματα. Η  αποτυχημένη περίπτωση των 58 στην εποχή της κινητικότητας ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και στην ΔΗΜΑΡ είναι χαρακτηριστική. Όσοι παριστάνουν τις «προξενήτρες» συνήθως ασχολούνται με τους προσωπικούς τους ρόλους. Συλλογικές κινήσεις έχουν νόημα μόνο όταν σηματοδοτούν όλες τις πλευρές ενός διαλόγου. Θα είχε- για παράδειγμα- ενδιαφέρον αν υπήρχε μια δημόσια  παρέμβαση από στελέχη που κινούνται μέσα στο πλαίσιο του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΙΝΑΛ ή του ΠΟΤΑΜΙΟΥ. Δεν έχει νόημα να ονομάζονται  «γεφυροποιοί» κάποιοι που έχουν εγκατασταθεί στην μια όχθη και ρίχνουν «πέτρες» στην άλλη όχθη.

ΤΡΙΤΟΝ. Τα επίδικα μιας συνεννόησης δεν μπορεί παρά να είναι προγραμματικά και όχι τα παιχνίδια εξουσίας. Δηλαδή αν θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ να κινηθεί προς την σοσιαλδημοκρατία δεν έχει πάρα να προχωρήσει σε ένα συνέδριο αυτοπροσδιορισμού.

Έτσι και αλλιώς η «τρελή πορεία» αυτά τα χρόνια από την αντιμνημονιακή φάση  μέχρι τα σημερινά φαινόμενα νεοφιλελεύθερης κυβερνητικής πολιτικής θέλουν αποκατάσταση  στίγματος και κατεύθυνσης.

Ποια είναι συνεπώς η πραγματικά χρήσιμη αντίληψη;

Αντί για την αποθέωση της τακτικής  και  του διεμβολισμού  είναι  η ανοιχτή επικοινωνία ανάμεσα στα ίδια  τα κόμματα. Όχι φυσικά ως προσχηματική  αναδίπλωση μετά την επιχείρηση κατακερματισμού και υπονόμευσης του ΚΙΝΑΛ όπως βλέπουμε τώρα. Ούτε ως προπαγανδιστικός μηχανισμός. Αλλά με ειλικρινείς κινήσεις. Με σοβαρότητα. Και για να συνεννοηθούμε, όπως είναι ατυχής  η διατύπωση περί «στρατηγικής» ήττας του ΣΥΡΙΖΑ γιατί κατανοείται με ιδεολογικούς συμβολισμούς άλλο τόσο ατυχής είναι η κυβερνητική εκφώνηση «Το ΚΙΝΑΛ δεν θα μπει στην Βουλή». Όπως  επίσης είναι  τελείως απαράδεκτη η εκστρατεία σπίλωσης και ποινικοποίησης ενός  ολόκληρου πολιτικού χώρου –του ΠΑΣΟΚ-με μοναδικό στόχο τις ψήφους και τους συσχετισμούς. Η εμπειρία του 1989 δεν είναι τόσο μακρινή.

Το αν υπάρχουν δυνατότητες συνεννόησης ανάμεσα στα κόμματα το αναδεικνύει  η ίδια η ζωή. Η προσέγγιση ΚΚΕ με ΕΑΡ, του ΣΥΝ με την ΑΚΟΑ, του ΠΑΣΟΚ με την ΔΗΜΑΡ τα διαμορφώνουν οι πραγματικές συνθήκες της πολιτικής. Οι κοινές θέσεις και οι συμπτώσεις. Οι εξελίξεις και τα γεγονότα. Δεν γίνονται με παραγγέλματα και κόλπα εξουσίας. Οι σχέσεις συνεννόησης δημιουργούνται μέσα στα ρεύματα της κοινωνίας, με ιστορικούς και πολιτικούς όρους. Σε χρόνους και στιγμές που ωριμάζουν οι συνθήκες μέσα από  τις αντιπαραθέσεις  μέσα από τα  πραγματικά προβλήματα.

Σε κάθε περίπτωση η σημερινή εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ που διαμορφώνει το κλίμα μιας τεχνητής πόλωσης στην οποία περίπου βαφτίζει όλη την ΝΔ…ακροδεξιά και επιχειρεί να διαλύσει- ανεπιτυχώς- το ΚΙΝΑΛ είναι η λάθος κατεύθυνση .

Οι αληθινές γέφυρες απαιτούν σκληρή δουλειά και όχι το μοίρασμα θέσεων  σε όσους προστρέχουν για συμπράξεις με προσωπικά ανταλλάγματα.

Θοδωρος Μαργαριτης, μελος της Εκτελεστικης Γραμματειας του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΑΛΛΑΓΗΣ.

Πληκτρολογήστε και πατήστε το enter.

Οι μικρές επιχειρήσεις θα μας βγάλουν από την κρίση